Ποίηση...

Ποίηση

• Απέραντη σαν τη ζωή, ένα διαρκές γίγνεσθαι. 
• Στο χώρο της δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχουν απαγορεύσεις.
• Μέσα και πάνω στις λέξεις του ποιητή αποτυπώνονται πολιτιστικές μνήμες αιώνων, αποθησαυρίζεται η παγκόσμια ιστορία.
• Το ποίημα ξεπηδάει από μιαν ανάγκη ν’ αποδοθεί η σιωπή, από μιαν εντολή της ανθρώπινης προϊστορίας, ιστορίας και μεθιστορίας. Μια εντολή που δίνεται στον ποιητή άθελά του κι εκφράζεται μέσα απ’ αυτόν. 
• Γράφοντας ποίηση κάνει, χωρίς να το ξέρει, μια μάχη, σώμα με σώμα, με το θάνατο. Κι όταν λέμε θάνατο δεν εννοούμε μόνο το φυσικό, αλλά και όλες τις μορφές κοινωνικού θανάτου. 
• Η καταπίεση, η σκλαβιά, οι επιθυμίες που δεν εκπληρώνονται, όλα αυτά είναι μια καθημερινή εκτέλεση, ένας θάνατος. Κι όσο θα υπάρχει ο θάνατος, θα υπάρχει και η αντίσταση στο θάνατο. 
• Μια αναμέτρηση μ’ αυτήν τη μορφή του θανάτου είναι η πολιτική ποίηση (ή τουλάχιστον η δική μου πολιτική ποίηση) μια μάχη για να φτάσουμε στο “αταξικό γαλάζιο”» 

Γιάννης Ρίτσος, 

Από τη συνέντευξη στο περιοδικό «Η λέξη», τεύχος 182

Περισσότερα: imerodromos.gr

Πατριώτες...

Γιατί πίσω ξέρετε, 

μεσ' στη καλλιεργημένη καταχνιά, 

θα επικρατούν οι ξερόλες & οι άσχετοι, 

οι ακαμάτηδες & οι χαραμοφάηδες, 

τα τομάρια με τους βολεψάκηδες.

Κάποιοι για διάφορους λόγους χωρίς ικανότητες, 

όσοι έχουν κομμένα φτερά από ηθικές υποχρεώσεις. 

Μα πάνω απ όλα, 

κάποιοι πραγματικοί πατριώτες που απεχθάνονται τους φασίστες, 

τους μοναχοφαγάδες αλλά και τους επιφανειακά σκεπτόμενους. 

Σ αυτούς τους λίγους,

με τη βαθειά σκέψη και τα λίγα λόγια ευελπιστώ, 

αυτούς που το έργο τους 

θα εποφθαλμιάσουν ξανά στο μέλλον να καρπωθούν οι άχρηστοι...

Φλερτ

"...Αφανή το φλερτ στη σπορά του ανέμου
ωσάν γεννά απογόνους αφέλειας & ωχαδερφισμού.
Τέκνα & αυτά της ξένικης κουλτούρας,
ζιζάνια που θεριεύουν,
μεταβάλλοντας κάθε περβόλι της χαράς,
σ’ άτιμο μετερίζι..."

(Άλκης Σαββόπουλος)

Σκέψεις

Και σεις σκέψεις που φλερτάρετε απρόσμενα το νου,
Καλώντας το προβληματισμό τη γνώση να σιμάνει, 
Μην αποδημείτε, ζωθείτε με εμπειρίες 
Ζυγώστε όμορφες πλαγιές 
τρυγήστε & σπείρeτε τους καρπούς 
μέλημα παρόμοιο να φέρουν… 
(Άλκης Σαββόπουλος)

Ο ανώφελος μεσσίας.

Δεν είναι πως δεν σε καταλαβαίνουν,
είναι που δεν θέλουν να σε ακούσουν,
γιατί τους δείχνεις τα γκρεμισμένα τους όνειρα,
τα πορθημένα τους τείχη.

Δεν είναι ότι δεν σε καταλαβαίνουν,
είναι που δεν θέλουν να τους πείς,
ότι στην φουντωμένη πυρκαιά του κόσμου,
εκείνοι δεν ήταν οι φλόγες,
αλλά τα αποκαίδια.
.
Δεν είναι πως έχουν ξεχάσει,
είναι πως δεν θέλουν να θυμούνται,
ότι ετούτα τα κουρέλια που φορούν,
κάποτε ήταν πολύχρωμα ρούχα,
και ότι πιο παλιά περπατούσαν γυμνοί,
και άφοβοι.

Δεν είναι πως δεν τους καταλαβαίνεις,
είναι που δεν θέλεις να παραδεχτείς το πόσο τους μοιάζεις,
και τους γυρίζεις την πλάτη,
επειδή δεν αντέχεις να βλέπεις την έκφραση σου στα πρόσωπα τους. 

Η ελπίδα ήρθε...

Δηλαδή τώρα τι περιμένετε;
Οτι οι κουφοί θα σας αφήσουν να μιλήσετε
και ότι οι αχόρταγοι
όλο και κάτι θα σας δώσουν;
Οτι οι λύκοι θα σας βάλουνε να φάτε
και δεν θα σας καταπιούν αμάσητους;!
Οτι από αίσθημα φιλίας
κινούμενες οι τίγρεις
"κοπιάστε θα σας πουν
τα δόντια να μας βγάλετε";
Τέτοια μού περιμένετε;
Τέτοια μού προσδοκάτε;

Καρυωτάκης (Πρέβεζα απόσπασμα)

 Αν τουλάχιστον, 

μέσα στους ανθρώπους αυτούς, 

ένας επέθαινε από αηδία...

Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Κώστας Καρυωτάκης

Λόγισμα του Sir Charles Spencer Chaplin Jr

Sir Charles Spencer Chaplin Jr (click for more)

Είτε αυτοί ναι οι δημιουργοί

είτε οι άλλοι που απαγγέλλουν, 

απόρροια η επίλεκτη τροφή

που στις σκέψεις λαίμαργα εισβάλλει.
Μονάχα, στις δάφνες ν' αδιαφορείς

& την αλλιώτικη εξουσία που διαβάλλει... 

                                          (Α.Σ.)

Εμπνευσμένο από το

λόγισμα του Sir Charles Spencer Chaplin Jr (Charlie Chaplin)

Θα την απαρνηθούμε άραγε τη μνήμη;

Σεφέρης

Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος 

μοιάζει να θέλει να μας κάνει 

τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, 

θα την απαρνηθούμε άραγε τη μνήμη; 

Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι;

 

Η αξία του έθνους (Γκιμπράν 1923)

Να λυπηθείτε το έθνος..

που φορεί το ένδυμα που δεν ύφανε,

το ψωμί που δε φτιάχνει απ τη σοδιά του,

ή το κρασί που δε πίνει από τ’ αμπέλι του…

Λυπηθείτε το έθνος

με φωνή απόγνωσης σ απρόσμενη κηδεία,

αυτό που ασυναίσθητα ζει στα ερείπιά του

& επαναστατεί πριν τη σφαγή του τέλους

Λυπηθείτε όσους με γνώμονα

τη μύτη τους κοιτούν & το προσωπικό συμφέρον,

εκλέγουν με δόλο αρχηγούς,

παράγοντας ανήθικους & απατεώνες φιλοσόφους,

ρήτορες απάνθρωπους & δικηγόρους ψεύτες

Αν πάλι

σοφούς έχουνε κωφάλαλους,

φιλόσοφους, απ τα στυγνά τα χρόνια βουβαμένους,

εσείς παράδειγμα άλλο πάρετε,

νέα ιδανικά να μπούνε

& από τα λόγια τούτης της γραφής,

μον΄ αδρανείς μη μείνετε, μηδέ να κουφαθείτε

για έρμαιο έθνος θαν’ αυτό & θα το λοιδορείτε.

{Προσαρμοσμένο το έργο του Kαλίλ Γκιμπράν, "ο Κήπος του Προφήτη", 
στα δικά μας τεκμαινόμενα (Α.Σ.)}

Ποιος είδε κράτος λιγοστό... (Σουρής)

PHOTO μέσω: e-eidhseis

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει
στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

 

Δυστυχία σου, Ελλάς,

με τα τέκνα που γεννάς!

Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,

τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα; 

Καταργήσεις (Σουρής)

Κ Α Τ Α Ρ Γ Η Σ Ι Σ

                                 

Επειδή καιρούς το Έθνος δυστυχίας διατρέχει,

επειδή ελπίς καμία δεν υπάρχει κατ' αυτάς,

επειδή και το Ταμείον εις δαπάνας δεν αντέχει

καταργούμεν τας πρεσβείας και αυτούς τους πρεσβευτάς.

Διατάσσομεν αμέσως εις Αθήνας να' λθουν όλοι,

και αφήνομεν μονάχα τον εν Κωνσταντινοπόλει.

Επειδή ο κόσμος όλος από φόρους εφορτώθη,
επειδή δεν τους σηκώνει και η ράχη των Ελλήνων,
επειδή και ο Τρικούπης κι η πατρίς εχαντακώθη
με τους φόρους των ελαίων, των τσιγάρων και των οίνων,
κι επειδή εφυγαδεύθη εκ της τσέπης μας το χρήμα,
καταργούμεν τους εμμέσους και αμέσους παραχρήμα.


Επειδή στας θέσεις όλας απαιτούνται και προσόντα,
καταργούμεν και τας θέσεις τας μικράς και ανωτέρας,
και προστάζομεν καθέναν βουλευτήν αποτυχόντα,
να εργάζεται δι' όλης της νυκτός και της ημέρας,
δίχως καν λεπτό να παίρνει ... καταργούμε δε προσέτι
και το δίκαιον ακόμη και το ... άδικον ρουσφέτι.

Καταργούμεν Εφορίας, καταργούμεν Τελωνεία
καταργούμεν και Νομάρχας, καταργούμεν κι αστυνόμους,
καταργούμεν προς τοις άλλοις κάθε μια συγκοινωνία,
καταργούμεν τους στενούς μας και πλατείς σιδηροδρόμους,
καταργούμεν βουλεβάρτα, καταργούμεν και πλατείας
καταργούμεν και τας τόσας περιττάς δενδροφυτείας.


Καταργούμεν και τους Δήμους, καταργούμεν κι Επαρχεία,
καταργούμεν τα μεγάλα και μικρά ουροδοχεία,
και δημόσια προς τούτοις καταστήματα του Κράτους,
καταργούμεν και καμπόσους, δημοσίους αποπάτους.

Καταργούμεν τους συμβούλους, καταργούμεν τους Πρυτάνεις,
καταργούμεν κάθε είδος και διάταγμα δαπάνης.

Καταργούμεν τας μεγάλας και μικράς διοργανώσεις,
καταργούμεν τους στρατούς μας, καταργούμεν και τους στόλους,
καταργούμεν τας εκτάκτους των παρασκευών πιστώσεις,
και τους Γάλλους τους στρατάρχας και τους ιδικούς μας όλους.

Καταργούμεν ατμοβάρεις, καταργούμεν ναυαρχίδας,
καταργούμεν τας Παράλους και τας ατμοτελωνίδας.

Καταργούμεν τας δυνάμεις της ξηράς και της θαλάσσης,
καταργούμεν τας εντόκους και ατόκους πληρωμάς,
καταργούμεν τα ταμεία της Ελλάδος μας συμπάσης,
καταργούμεν δε και όλας τας εδώ οικοδομάς,
κι επιτρέπομεν μονάχα εις το Κράτος ένα σπίτι,
το λαμπρόν φρενοκομείον του Ζωρζή Δρομοκαΐτη.

Όλο τα ίδια & τα ίδια...

Η καλή μας η Ελλάδα

όλο μας περιγελά,

κάθε τόσο μας αρμέγει

& στραβά μας κυβερνά

Σαν ο κόσμος της ζυγώνει

Σ εκλογές & τους ψηφά

Την επ’ αύριο ξεχύνει

Μια τσανάκα γαλατά

Την μαζεύει ο κόσμος όλος

Την γυρίζει πάλι εκεί

Για να έρθει πάλι η ώρα

Που θα θέλει να ψηφεί

"Junior"

Φοβάμαι ή ντρέπομαι για τους ανθρώπους;

Μ Αναγνωστάκης 

Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία μεσούντος κάποιου Ιουλίου βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας “δώστε τη χούντα στο λαό”.

Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που σου κλείναν την πόρτα μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες και τα σπάζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα ξανασπάζουν όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη και έχουν και “απόψεις”. 

Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις ίσιο δρόμο.

"Φ ο β ά μ α ι , πολλούς ανθρώπους.

Μα φέτος φοβήθηκα ακόμη περισσότερο".

Νοέμβρης 1983

Πηγή: wichsideareyouon
Περισσότερα

Ακόμη & όταν δεν πεθαίνουμε...

Photo μέσω:marylito 

Ναὶ ἀγαπημένη μου, 

ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε,

γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, 

ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ,

ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ

ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.

Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν,

ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε...

Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας

πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας,

πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας

μᾶς σκοτώνουν.

Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.

Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε,

φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε,

φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας 

καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας,

φοβοῦνται τὰ χέρια σου, 

ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ

καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια,

φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη,

φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ...

μᾶς φοβοῦνται ἀγάπη μου, 

καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν

νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.

Τάσος Λειβαδίτης

(1921-1988) 

Η διάβρωση του συνδικαλιστικού κινήματος

photo μέσω:zeidoron

Μονάχο του τ’ αυγό δε βγαίνει,

 & ουδέποτε είναι αυτό χρυσό.

Θέλει κοκκόρι να δημιουργεί

κότα για να γενεί

& ένα κοτέτσι για να γιάνει.

Πουλόπουλα μόνο με τον τρόπο αυτό

μπορεί κι άλλα σωστά να κάνει!

"Αν δεν ενδιαφερθούμε όλοι ανεξαιρέτως να γεμίσουμε τους συλλόγους – σωματεία των κλάδων μας, να ζορίσουμε τα δευτεροβάθμια, αυτά τα τριτοβάθμια... τις πανελλήνιες οργανώσεις, αυτές τα κόμματα & τα κόμματα τους βουλευτές & τους υπουργούς, άκρη δε βγαίνει ακόμη & αν οι τελευταίοι το θελήσουν."

Άλκης Σαββόπουλος

Τα χαράτσια των νεκρών...

photo μέσω: newsbomb

Τελικά κανείς μας στην Ελλάδα δεν επρόκειτο να βαρεθεί τα χαράτσια... 

Αυτό φαίνεται ότι το γνώριζαν & οι κυβερνώντες μας, με αποτέλεσμα να προσθέσουν στα έξοδα ενός γάμου, διαζυγίου, ακόμη και... κηδείας, ένα επιπλέον χαράτσι!

Γαϊδάρους που μας χάρισαν, μα πάραυτα μήπως τα δόντια θάπρεπε να δούμε;;;

Γαϊδάρους που μας χάρισαν, 

κι εμείς τα δόντια τα κοιτάμε...

μήπως χρυσά κανείς τους τα 'κανε 

για να να 'χουμε να φάμε.

Πάραυτα μήπως τα δόντια & άλλονε θα 'πρεπε να ξαναδούμε; 

Τόση μα τόση απλοχεριά, οι φίλοι μας στα τελευταία...

πολύ μας συμπονέσανε, 
όπως & εμείς τις βάσεις μας στην Σούδα...

μη θέλουν όργωμα κι αυτές να σπείρουν να θερίσουν; (Α.Σ.)
 

Χείμαρρος δωρεάν όπλων από ΗΠΑ για τις ελληνικές Ε.Δ.

Υπερέβη τις προσδοκίες η συνάντηση του Έλληνα υπουργού Πάνου Παναγιωτόπουλου με τον Αμερικανό ομόλογό του Leon Panetta στο περιθώριο των εργασιών της Συνόδου Υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ. Σύμφωνα με ασφαλείς πηγές από το ΥΠΕΘΑ το κλίμα στη μεταξύ των δύο ανδρών συνάντηση ήταν εξαιρετικό επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά την σημαντική πρόοδο που έχει συντελεστεί τον τελευταίο καιρό στις ελληνοαμερικανικές αμυντικές σχέσεις.

Πρόοδος η οποία μεταφράζεται με την προσφορά δωρεάν και αξιόμαχου εκ μέρους των ΗΠΑ στρατιωτικού υλικού προς την Ελλάδα, υλικού που όπως υπογραμμίζεται από το ΥΠΕΘΑ έχουν άμεση ανάγκη προμήθειας οι ΕΔ.

Να σημειωθεί πως η αμερικανική προσφορά που ισχύει για την Ελλάδα στο συνολικό της πακέτο, αφορά αποκλειστικά και μόνο τις ελληνικές Ένοπλές Δυνάμεις και καμία άλλη χώρα και η αξία υπερβαίνει τα 3 δις.$ για αυτό το λόγο θεωρείται ως λίαν σημαντική.

ΓΙΑΤΙ εφτάσαμε ως εδώ, μηδέ μας άξιζε το κόπο!

Απόσπασμα από την ποιητική συλλογή του Χάρρυ Κλυνν

ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΗ ΑΚΤΗ

.....Πως θα κοιτάμε τους άδειους δρόμους 

και τις βουβές πλατείες

πως θ’ αναζητήσουμε 

την ανάγκη του διαλόγου 

σ’ ένα πακέτο τσίχλες 

σε μια εφημερίδα 

που δε θα διαβάσουμε ποτέ.

Πως θα κοπάσει η φωνή μας 

πρωτού ακουστεί

πρωτού προφτάσει να ψιθυρίσει 

της απαγορευμένες λέξεις 

της αγάπης και του έρωτα.

Θα ήμαστε όλοι εκεί 

στην προκυμαία της σιωπής 

με αποσκευές

καπέλα και λευκά φορέματα

ανδριάντες του εαυτού μας

ερωτικοί και αυτόχειρες 

με το εισιτήριο της φυγής στο χέρι 

δίπλα στην παγωμένη υψικάμινο.

Θα ήμαστε όλοι εκεί 

χωρίς ουσιαστικό προορισμό

χωρίς ουσιαστική ανάγκη.

Αιχμάλωτοι της διαδρομής και της ανάγκης 

που δημιούργησαν αυτοί που σκέφτονται 

αντί για μας 

αυτοί που αντί για μας αποφασίζουν 

και προγραμματίζουν το πριν και το μετά.....

του Χάρρυ Κλυνν

Μάρκος Μέσκος

Φωτ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Απόσπασμα από την συνέντευξη του στον ΑΡΗ ΔΗΜΟΚΙΔΗ

Η ποίηση, κατά τη γνώμη σας, πρέπει να είναι χρήσιμη ή όμορφη; Γίνεται να είναι και τα δύο;

Αρκετά κείμενα από το τελευταίο μου βιβλίο (Στον Ενικό και Πληθυντικό ψίθυρο) αναφέρονται σ' αυτό ακριβώς το ερώτημα. Η ποίηση υπάρχει σαν ένας κρυμμένος θησαυρός στα αισθήματα των ανθρώπων. Είναι μια κρυμμένη ομορφιά, η οποία -σαν ένα τεράστιο μυστικό- καταφέρνει και εκμαιεύεται από κάποιους γραφιάδες, ποιητές. Εγώ πιστεύω ακράδαντα ότι η ποίηση είναι ένα από τα ουσιαστικά μεγέθη που προσδιορίζουν και τη ζωή και την έκφραση των όντων επί του πλανήτη Γη. Και, επιμένω να ισχυρίζομαι ότι, αν ο πλανήτης Γη μαυρίσει τελείως από τους επιχειρηματίες, από την αγορά, από όλα τα κακώς κείμενα, η ανθρώπινη φύση θα μεταναστεύσει σε άλλους πλανήτες - κάποτε. Και εκεί θα βρει τις καινούργιες αγκαλιές της, τις καινούργιες φωλιές της. Και εκεί θα εκφραστεί.

μέσω:lifo