Αίτια προσφυγιά και λαθρομετανάστες...

Αναδημοσίευση από το atexnos.gr

Του Νίκου Μόττα

• Όταν, το 1991, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους, με την ενεργό συνδρομή της ελληνικής κυβέρνησης, εξορμούσαν ενάντια στο Ιράκ στον περίφημο «Πόλεμο του Κόλπου», δεν ενοχλήθηκες.
• ‘Οταν το 2001, με το πρόσχημα της «αντιμετώπισης της τρομοκρατίας», Αμερικανοί και Ευρωπαίοι πραγματοποιούσαν εισβολή στο Αφγανιστάν, δε νοιάστηκες.
• Όταν πάλι το 2003, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους επιτίθονταν στο Ιράκ, βάζοντας για άλλη μια φορά «μπουρλότο» στην καρδιά της Μέσης Ανατολής, δεν είπες τίποτα.
• Όταν το 2011, οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ αιματοκυλλούσαν το λαό της Λιβύης προκειμένου να «βάλουν χέρι» στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, δεν έβγαλες κιχ.
• Όταν το 2013, τα γαλλικά στρατεύματα, με στηρίγματα το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε, επιχειρούσαν ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Μάλι της Αφρικής, έκανες πως δεν ήξερες.
• ‘Οταν το 2014, το 2015 και το 2016, αμερικανοί, βρετανοί, γάλλοι και οι σύμμαχοι τους βομβάρδιζαν την Συρία, στο όνομα δήθεν της «αντιμετώπισης του Ισλαμικού Κράτους», δεν έβγαλες μιλιά. Όπως αδιαφόρησες επιδεικτικά για το μακελειό που διαπράττει, με την στήριξη και τις ευλογίες των αμερικανοευρωπαίων, η Σαουδική Αραβία στην Υεμένη.

Συλλαλητήριο για τη Μακεδονία... από ποιους!

Αναδημοσίευση από τον Ημεροδρόμο 

Ιδού ποιοι διοργανώνουν το συλλαλητήριο (και μια κουβέντα για τον Μίκη) – των Νίκου Μπογιόπουλου/Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

 Όσοι μιλάμε για τους διοργανωτές των συλλαλητηρίων για το «Μακεδονικό» και τον εθνικιστικό τους χαρακτήρα έχουμε διάφορους σοφιστές της πλάκας να μας ρωτούν όλο αθωότητα:

«Μα καλά, τους εκατοντάδες χιλιάδες που ήταν στη Θεσσαλονίκη τους λέτε ναζί, φασίστες και ακροδεξιούς;»… 

Απαντάμε (άλλη μια φορά): Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν ναζί.

• Όμως οι Κασιδιάρης, Παππάς και το υπόλοιπο χρυσαυγίτικο ασκέρι – που ήταν εκεί – είναι ναζί. 
• Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν φασίστες. Αυτοί που βεβήλωσαν όμως το Μνημείο του Ολοκαυτώματος – και ήταν εκεί – είναι χιτλερικοί. Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν φασίστες. Όμως αυτοί που έκαψαν το κτίριο στην πόλη – και ήταν εκεί – είναι φασίστες. 
• Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν ακροδεξιοί. Όμως αυτοί που από βήματος του συλλαλητηρίου έβγαζαν κορώνες κατά των «γυφτοσκοπιανών», όπως ο Φράγκος Φραγκούλης, και κραύγαζαν από εξέδρας και δίπλα στους διοργανωτές το «αλήτες, προδότες, πολιτικοί» είναι ακροδεξιοί. 

Πατριώτη, λοιπόν, εσύ που πήγες στο συλλαλητήριο και νιώθεις (ή παριστάνεις) τον θιγμένο, ότι τάχα αναφερόμαστε σε σένα όταν σου μιλάμε για τους διοργανωτές και κάποιους από τους συμμετέχοντες, να αφήσεις τα «σάπια», και 

εφόσον δεν είσαι φασίστας – που δεν είσαι – 

να πάρεις θέση για το γεγονός ότι μετατρέπεσαι στο υπόστρωμα 

για να κάνουν οι φασίστες τη δουλίτσα τους 

(για περισσότερα επ’ αυτού εδώ: http://www.imerodromos.gr/patrioti-ase-ta-sapia).
Τώρα που συνεννοηθήκαμε(;) ας πάμε να δούμε ποιοι είναι τόσο οι διοργανωτές του νέου συλλαλητηρίου της Αθήνας, όσο και εκλεκτοί φορείς που καλούν σε αυτό.

Μιχάκης
Για τη παροχή άδειας χρήσης της πλατείας Συντάγματος την Κυριακή κατατέθηκαν στον δήμο Αθηναίων δυο αιτήσεις. 

Η μια (που απορρίφθηκε) ήταν από τον Δημήτριο Μιχάκη, ο

Η μετεξέλιξη του ΟΑΣΘ...

Έχοντας μία σοσιαλομπερδεμένη κυβέρνηση που ενίοτε δηλώνει κομμουνιστική, πως φαντάζεστε να λειτουργούσε με το θέμα του ΟΑΣΘ;

Ο ιδιωτικός – κρατικοδίαιτος - ΟΑΣΘ ουδέποτε 

κατάφερε διοικητικά να προσφέρει φτηνές, ποιοτικές & ασφαλείς μεταφορές πολιτών. Τουτέστιν ανέλαβε η «σοσιαλιστική – λαϊκή» κυβέρνησή μας, να λύση το ζήτημα των ημετέρων των προηγούμενων κυβερνήσεων!

Πως; Μα σοσιαληστρικά, με την ίδρυση δύο ανωνύμων εταιρειών, ΚΑΤ  ΌΝΟΜΑ ΚΡΑΤΙΚΩΝ, υπαγόμενων στις ΔΕΚΟ με προοπτική την ξαναιδιωτικοποίησή τους. 

Ευρωπαική "ένωση" ...

Είναι σφαγΕΕίο – Αποδέσμευση!

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Αναδημοσίευση • 8 Απριλιου 2017 

mpog@imerodromos.gr 

facebook.com/mpogiopoulos 

Το 4ο Μνημόνιο ήρθε. Και θα είναι ολίγον… «στενάχωρο», όπως μας είπε ο κ.Τσακαλώτος. Αλλά αυτή τη φορά δεν το λένε Μνημόνιο. Το λένε «αξιολόγηση». Η δε Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα το λένε «πρόοδο».

Στο μεταξύ η εμπειρία του παρελθόντος αλλά και οι εξελίξεις του παρόντος «φωνάζουν» για το αυτονόητο. Επιβεβαιώνουν το προφανές:

Το θέμα για την Ελλάδα όσον αφορά την ΕΕ δεν είναι η διαπραγματευτική δεινότητα του εγχώριου «διαπραγματευτή», οι τσαχπινιές ή τα τσαλιμάκια στο πλαίσιο της «θεωρίας των παιγνίων». Το θέμα είναι αυτό καθ’ αυτό το «παίγνιο». Το θέμα είναι αυτή καθ’ αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το θέμα είναι ότι: Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Κομισιόν της, το Eurogroup της, η Τράπεζά της, οι χτεσινοί, οι νυν και οι αυριανοί Σόιμπλε της, δεν είναι το «κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι»,

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν, είναι και θα είναι το Διοικητήριο όπου στεγάζεται μια στυγνή «κομαντατούρ» της διεθνούς, της ευρωπαϊκής και της εγχώριας πλουτοκρατίας. Είναι μια ακρίδα που έχει επιπέσει επί της κεφαλής του ελληνικού και όλων των λαών της Ευρώπης.

Γιατί δεν αντιδρούν οι Ελληνες;

Αναδημοσίευση από protagon.gr

Κι όμως, υπάρχει απάντηση…

Το γεγονός ότι η οικονομική κρίση όχι μόνο δεν ξεπερνιέται, αλλά μεταλλάσσεται σε κάτι άλλο, οφείλεται σε μία παράμετρο που αναδείχθηκε στο Φόρουμ των Δελφών. 

Κάποιες ενοχλητικές επισημάνσεις

Στον όγδοο χρόνο της κρίσης και με το εγγενές οικονομικό πρόβλημα της χώρας να παραμένει στην ουσία άθικτο, μία άλλη αναζήτηση είναι φανερό ότι επιχειρείται – τουλάχιστον από κάποιους.

Είτε μιλούν για την εθνική μας υπνοβασία, είτε αναρωτιούνται γιατί δεν αντιδρούν οι Ελληνες σε όλα όσα τους συμβαίνουν, όσοι αγωνιούν φαίνεται πως καταλήγουν κάπου: τα ζητήματα δεν είναι μόνο οικονομικά. Δεν λύνονται μόνο πολιτικά. Ούτε ξεπερνιούνται με συνθήματα και πολιτικές αερολογίες.

Υπό την έννοια αυτή, το τετραήμερο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών που ολοκληρώθηκε την Κυριακή 5 Μαρτίου, έδωσε ευκαιρία σε όσους ήθελαν και μπορούσαν, να δουν μία άλλη διάσταση της κρίσης.

Παράλληλα με την αγωνία (τετριμμένη πλέον…) για το αν θα κλείσει η αξιολόγηση και ποιες ντρίμπλες θα επιχειρήσουν ο Τσακαλώτος και η Αχτσιόγλου, κάποιες στιγμές στο Φόρουμ έπεσε φως στην βαθύτερη αιτία της κρίσης. Που στην περίπτωση της Ελλάδας είναι μάλλον πολιτιστική. Ενδεχομένως δε να είναι κατά βάση τέτοια.
Το ανέδειξε η κυρία Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, το πρώτο βράδυ των συζητήσεων. «Η σημερινή παγκοσμιοποίηση δημιουργεί ένα αίσθημα ανασφάλειας, το απέραντο κάνει τον άνθρωπο να πέφτει στην αβεβαιότητα και να αναζητά ως λύση την συνωμοσιολογία. Επιτρέπει να καταλάβει αυτό που θέλει να καταλάβει και όχι αυτό που είναι η αλήθεια», είπε.
Το λέμε σήμερα post-truth politics.
Θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί;
Ισως, αν εγκαίρως είχαν αντιληφθεί εκείνοι που πρέπει, ότι η συζήτηση περί Παιδείας και Εκπαίδευσης είναι σημαντικότερη από το πόσο θα περικοπούν οι συντάξεις. «Σκοπός είναι τα παιδιά να μάθουν να μαθαίνουν», είπε με μία φράση η κυρία Αρβελέρ. Και είναι γνωστό ότι τα απλά είναι δύσκολα. Ανάμεσα σε αυτά, η κριτική σκέψη.
Μία συμπληρωματική προσέγγιση στο πρόβλημα επιχείρησε με ενοχλητική για κάποιους ευστοχία, ο καθηγητής Γιώργος Δερτιλής.
Σε μία διάλεξη με θέμα «Η τυραννία της αμάθειας», περιέγραψε πώς η διάβρωση του εκπαιδευτικού συστήματος σε όλα τα πεδία και σε όλες τις βαθμίδες, εν τέλει επιδρά αποσυνθετικά στην ίδια την δημοκρατία. Και το πικρό συμπέρασμα ίσως να είναι ότι με τις σημερινές συνθήκες, σωτηρία δεν υπάρχει…
Ο κ. Δερτιλής αναφέρθηκε διεξοδικά στην σταδιακή και μεθοδευμένη υποβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος κατά την 30ετία που ξεκίνησε το 1980. Ηδη από τότε οι αλλαγές στα σχολεία και τα πανεπιστήμια είχαν προκαλέσει την ανησυχία του, την οποία είχε καταγράψει σε ένα κείμενο με τίτλο «Δωρεάν Πτυχίο».
Εκεί ανέφερε ότι εφόσον σχεδόν όλοι όσοι εισάγονται στο ελληνικό πανεπιστήμιο και «έχουν το προνόμιο να εξετάζονται επ’ άπειρον», θα πάρουν πτυχίο αργά ή γρήγορα και αφού δεν υποχρεούνται να παρακολουθούν μαθήματα, προτιμότερο θα ήταν να το πάρουν προκαταβολικώς μόλις εισαχθούν και εν συνεχεία, όποιος θέλει, με το πτυχίο στην τσέπη, να παρακολουθεί μαθήματα, «με στόχο βέβαια να μάθει γράμματα».
Ηταν μία πρόταση που είχε υποβληθεί και στους αρμοδίους, με προφανή διάθεση επισήμανσης του προβλήματος, όμως απορρίφθηκε από το «Υπουργείο Απαιδευσίας», όπως είπε ο καθηγητής Δερτιλής.
«Η κατάσταση σήμερα είναι απλώς χειρότερη, αποφοιτούν ημιμαθείς σε ποσοστό περίπου 50%-75%», ανέφερε στην ίδια διάλεξη ο καθηγητής. Και προσέθεσε ότι με δεδομένο το διάστημα της υποβάθμισης «μπορεί να φανταστεί κανείς πόσες γενιές θα χρειαστούν για την αποκατάσταση της ζημιάς».
Πώς συνδέονται όλα αυτά με την κρίση;
«Αυτό το πλήθος είναι η μεγαλύτερη δεξαμενή εκλογέων. Αν προσθέσουμε τους αναπόφευκτους βλάκες, αυτό είναι το εκλογικό σώμα που επιβραβεύει τους δημαγωγούς», σημείωσε ο κ. Δερτιλής.
Και η ουσία ποια είναι;
Ότι «δίχως κριτική σκέψη ελάχιστα μπορεί να συνεισφέρει κάποιος στην δίκαιη και εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας και της Δημοκρατίας». Προφανώς επειδή μόνο με αυτήν «διακρίνουμε το σημαντικό από το ασήμαντο, το ωραίο από το άσχημο, το καλό από το κακό, το δίκαιο από το άδικο».
Το επόμενο στάδιο μοιάζει νομοτελειακό: «Ο αμαθής βλαξ είναι κοινός και γνώριμος τύπος ανθρώπου. Εύκολα θα δεχθεί να υπηρετήσει έναν δημαγωγό και θα υποδουλωθεί σε έναν ακόμη πιο μεγάλο δημαγωγό», ανέφερε ο κ. Δερτιλής.
Και προειδοποίησε: «Η δικτατορία των αμαθών πλησιάζει».
Μήπως όμως είναι ήδη εδώ; Αλλωστε, εδώ και δύο χρόνια υπάρχει καταγεγραμμένη μία κοινωνική μάζα (62% των πολιτών), που ψήφισε κάποτε «Όχι» σε ένα δημοψήφισμα, επειδή έτσι της υπαγορεύθηκε, χόρεψε τσάμικα στο Σύνταγμα, μετά επιβράβευσε εκλογικά το «Ναι» και σήμερα αναζητεί ακόμη πολιτικά άλλοθι για την δήθεν αριστεροσύνη της…

Σχετικά
http://www.delphiforum.gr/press

Άραγε εξισώνονται τα λεφτά που μοιράζει ο Καρέλιας από τη παραγωγή των χρυσών αυγών, μέσα από την ευγενή άμιλλα των εργαζομένων;

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Και φέτος γίνεται είδηση το ποσό που «μοιράζει» η ΚΑΠΝΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΚΑΡΕΛΙΑ Α.Ε. 
Αποσπάσματα από την ομιλία του Ανδρέα Καρέλια, ο οποίος ανακοίνωσε τις παροχές στους εργαζόμενους, έχουν δημοσιευθεί σχεδόν παντού. 

Ας δούμε λίγα πράγματα γι’ αυτή τη «μοιρασιά», μια «μοιρασιά» που δεν την κάνει μόνο η ΚΑΡΕΛΙΑΣ Α.Ε, την έκαναν κι άλλες μεγάλες επιχειρήσεις στο παρελθόν, στην Ελλάδα και τη συνεχίζουν αρκετές στο εξωτερικό.

Οι «έκτακτες οικειοθελείς παροχές», καθώς και «τα έκτακτα πρόσθετα bonus για τους εργαζομένους που διέπρεψαν με την απόδοσή τους μέσα στην χρονιά που πέρασε» «αναμένεται να ξεπεράσουν και πάλι το ποσόν των 3.000.000 ευρώ». 

Όποιος θέλει να δει αναλυτικά τον καταμερισμό των παροχών μπορεί να τις βρει εδώ μαζί με ολόκληρη την ομιλία του Ανδρέα Καρέλια.

Η «διαπαιδαγώγηση» του «καλού εργαζόμενου»
Ας ξεκινήσουμε από τα «εύκολα»: Μας έκανε εντύπωση μια παροχή, όπως την περιέγραψε στην ομιλία του:

«Το επίδομα παρουσίας θα είναι και φέτος 800,00 ευρώ καθαρά. Θυμίζω ότι αυτό το δικαιούνται όσοι δεν έλειψαν ούτε μία μέρα από την εργασία τους. Πέρσι το ποσό αυτό το έλαβε το 84% των εργαζομένων, πράγμα ιδιαίτερα ευχάριστο».

7 Ρίζες δοσίλογων που διαφεντεύουν στην Ελλάδα...

ΕΠΤΑ ΦΑΜΙΛΙΕΣ ΑΠΟ “ΡΙΖΕΣ” ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΔΙΑΦΕΝΤΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΔΗΜ.ΚΟΥΚΟΥΝΑ

Από την πρώτη γερμανική κατοχή μέχρι το 2014

Όπως ακριβώς τονίζω στο νέο βιβλίο μου “Τα ένοχα μυστικά της Κατοχής” (βλ. και το ιστολόγιο aera2012.blogspot.gr), που θα κυκλοφορήσει σύντομα, στα τελευταία χρόνια βιώνουμε ένα ιδιότυπο κατοχικό καθεστώς, που αν προχείρως συγκριθεί με την τελευταία ιστορική περίοδο κατά την οποία η χώρα μας τελούσε υπό ξενική κατοχή, μεταξύ 1941 και 1944, θα διαπιστώσουμε πολλές ομοιότητες. Ίσως η πιο σημαντική ομοιότητα είναι ότι κυρίαρχοι ήταν τότε, όπως και τώρα, οι Γερμανοί, λιγότερο ή περισσότερο εκλεπτυσμένοι. Το πιο ενδιαφέρον είναι όμως ότι πέριξ των κατακτητών τότε, όπως και τώρα συμβαίνει, λειτουργούσε ένα εγχώριο πολιτικοοικονομικό σύστημα με ποικίλες προεκτάσεις.

Η κλασική ρήση ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, εδώ έχει μια αξιοπρόσεκτη εφαρμογή. Και επειδή η ιστορική αλήθεια είναι ανώτερη από κάθε επιμέρους πολιτική ή άλλη σκοπιμότητα, αξίζει να εμβαθύνουμε σε κάποιες άγνωστες πτυχές που θα έπρεπε να επισημανθούν. Δυστυχώς επειδή η σύγχρονη ιστορία, ιδιαίτερα δε η κρίσιμη δεκαετία 1940, έχει μέχρι σήμερα συστηματικά κακοποιηθεί ένθεν κακείθεν, πολλά είναι τα αξιοσημείωτα που έχουν αποκρυβεί ή διαστρεβλωθεί. Περισσότερο παρά ποτέ, τώρα είναι η ώρα να τα εντοπίσουμε, να τα μελετήσουμε με υπευθυνότητα, να τα δούμε με ανοιχτή ματιά και οπωσδήποτε ανεπηρέαστα από προκαταλήψεις ή σκοπιμότητες. Η άγνοια και η ημιμάθεια συνέβαλαν σε μια παραμόρφωση του πολιτικού συστήματος κατά τη μεταπολεμική περίοδο, με αποτέλεσμα να καταστεί αυτό ένα επικίνδυνο μόρφωμα για τη χώρα μας, που αδίστακτα οδήγησε τον λαό μας στην εξαχρείωση και την εξαθλίωση.

Οι πολιτικές οικογένειες ...

Το μέγα ζητούμενο είναι κάποτε να ξαναδούμε υπό άλλη οπτική γωνία την πορεία των πολιτικών οικογενειών που διαχρονικά κυριαρχούν. Στην κατοχική περίοδο 1941-44 εμφανίζονται κάποιες τέτοιες οικογένειες, οι επίγονοι των οποίων συνεχίζουν μέχρι σήμερα να διαχειρίζονται τις τύχες της χώρας. Κατά κανόνα πρόκειται για γενάρχες οικογενειών, που – αν και αρχικά συνεργάστηκαν με τον κατακτητή – πρόλαβαν να καλύψουν την όποια επιλήψιμη δραστηριότητά τους.

Παιδομάζωμα στον εμφύλιο...

Αναδημοσίευση της 30.8.16 

 από "Ντοκουμέντα του επαναστατικού κινήματος"

Το παιδωμάζωμα της Φρειδερίκης 

και η διάσωση των παιδιών 

από τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας 

Αυτή την αντικομμουνιστική «καραμέλα» που ξεκίνησε από την προπαγάνδα του μετεμφυλιακού κράτους σχετικά με το «παιδομάζωμα» που έκαναν οι κομμουνιστές , «αρπάζοντας» παιδιά τα οποία έστελναν στο «σιδηρούν παραπέτασμα» για να «τα δηλητηριάσουν με το μικρόβιο του κομμουνισμού», την πιπιλάνε οι αστοί παραχαράκτες της ιστορίας μας, μέχρι σήμερα και δεν λέει να λιώσει.

Αφορμή, λοιπόν, γι’ αυτή την ανάρτηση το βιβλίο που κυκλοφόρησε την Κυριακή η φυλλάδα «Δημοκρατία» που αναφέρετε «Στην τελική νίκη του Εθνικού στρατού, στο χρονολόγιο των μαχών και στο παιδομάζωμα». 
Στο τελευταίο θα σταθούμε με την βοήθεια δυο βιβλίων. Του Βασίλη Ραφαηλίδη «Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους» και στο βιβλίο του Δημήτρη Σέρβου «Το παιδομάζωμα και ποιοι φοβούνται την αλήθεια».

Το φασιστο-πλυντήριο της ΕΕ και της Eurovision το κάγκελο!

Αναδημοσίευση 16/05/2016 - 17:00 

 Του Νίκου Μπογιόπουλου από τον eniko

Πρώτο: Η EBU είναι η «Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση». Είναι η παραγωγός αυτού του σκουπιδαριού που αποκαλείται «Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision», ο οποίος και διοργανώνεται από την ομώνυμη θυγατρική εταιρεία της EBU, την «Eurovision».

Η EBU – που υποτίθεται δεν έχει καμία σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση - όπως κατάπιε αμάσητο τον βομβαρδισμό ενός μέλους της (μιλάμε για τον βομβαρδισμό της γιουγκοσλαβικής τηλεόρασης από ΕΕ και ΝΑΤΟ το 1999) έτσι καταπίνει και κάθε είδους «μαυρίλα» συντελείται στα τηλεοπτικά πράγματα των κρατών μελών της.

Για παράδειγμα, παρότι στην αρχή διαμαρτυρήθηκε για το «μαύρο» που έπεσε στην ΕΡΤ το 2013, κατόπιν έκανε ασμένως δεκτή στις τάξεις της την ΝΕΡΙΤ.

Δεύτερο: Ο περίφημος αυτός «θεσμός» που λέγεται «Eurovision»

Εισπρακτικές εταιρείες...

Προτροπή:

Ερευνήστε και διασταυρώστε οτιδήποτε διαβάζετε,

 όπου και να το διαβάζετε.

Οι εισπρακτικές εταιρείες

Σε αυτές καταφεύγουν ως επί το πλείστον τράπεζες, εταιρείες τηλεπικοινωνιών, εμπορικά καταστήματα, πρόσφατα η ΔΕΗ κλπ

Ουσιαστικότερα

Η αδιαφορία της πολιτείας,***, ως προς τον έλεγχο λειτουργίας των καθαρά κερδοσκοπικών αυτών εταιρειών, είναι επόμενο να τις οδηγεί  με  μαθηματική ακρίβεια να εφαρμόζουν μεθόδους είσπραξης και εκτέλεσης που ξεφεύγουν από τα όρια της νομιμότητας.

ΠΩΣ ΔΡΟΥΝ ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ

Μέθοδοι & διαδικασίες

...Από τη δικαστηριακή πρακτική αλλά και από το Συνήγορο του Καταναλωτή διαπιστώθηκε ότι δρουν εντελώς παράνομα και αντιδεοντολογικά.

Το "factoring" (=συμβάσεις πρακτορείας επιχειρηματικών απαιτήσεων) με τις όλο ρηχότητα συμβάσεις έργου & τακτικές είσπραξης που ακολουθούνται (από ανεύθυνους & ανεγκέφαλους τομαριστές πρώτιστα), αφανίζει την εργασιακή σχέση του προμηθευτή με την εταιρεία είσπραξης, ζημιώνοντας ανεπανόρθωτα για τη πρώτη τον όποιο δεσμό έχει δημιουργηθεί μεταξύ των καταναλωτή - προμηθευτή.

Το ήθος στην εκάστοτε συναλλαγή, είναι υπεύθυνο για την αρμονική λειτουργία της αγοράς

Το μεγάλο μας τσίρκο (ολόκληρο το κείμενο & το ηχητικό έργο του 74)

"Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω

περίμενε μια στάλα ν' ανασάνω

και να σκεφτώ 

αν πρέπει να γελάσω,

να κλάψω, να φωνάξω, 

ή να σωπάσω..."

Το μεγάλο μας Τσίρκο

του Ιάκωβου Καμπανέλη

Το θεατρικό έργο «Το μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σταθμός για το ελληνικό θέατρο, ανέβηκε το καλοκαίρι του ’73 στα χρόνια της δικτατορίας και οι παραστάσεις του ήταν στην ουσία οι μαζικότερες – μέχρι το Πολυτεχνείο – πολιτικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.
Πάνω από 400.000 θεατές σε Αθήνα και επαρχία παρακολούθησαν το έργο που συντελεστές του ήταν μεταξύ άλλων, ο Καζάκος, η Καρέζη, ο Παπαγιαννόπουλος, ο Ξυλούρης, ο Ξαρχάκος και ο Ευγένιος Σπαθάρης. 

Η θεατρική – μουσική παράσταση «Ξύπνα Ραγιά» αποτελεί μια προσπάθεια μεταφοράς του «Μεγάλου μας Τσίρκου» στη σχολική θεατρική πραγματικότητα. Έτσι οι σκηνές «Έναρξις», «Το ‘21», «Ερχομός του Όθωνα», «Γκιλοτίνα», «3η Σεπτέμβρη», «Μεγάλες Δυνάμεις β΄», «Το άγαλμα» και «Τα επινίκια», με ελάχιστες προσαρμογές, προέρχονται από αυτό το εξαιρετικό θεατρικό έργο. Απαραίτητο για να μπει κανείς στο κλίμα της παράστασης, είναι να προμηθευτεί το δίσκο με τα ηχητικά ντοκουμέντα και τα τραγούδια της : «Το Μεγάλο μας Τσίρκο – Σταύρος Ξαρχάκος».

Χρήσιμο εργαλείο για τη διαμόρφωση του παρακάτω κειμένου 

στάθηκε επίσης και το βιβλίο της Βασιλικής Κυριοπούλου «Βοήθημα για σχολικές γιορτές», εκδ. Ντουντούμη, που αποτελεί τη μόνη ίσως ενδιαφέρουσα συλλογή κειμένων και ποιημάτων στο είδος της. 

Όταν Έλληνες πρόσφυγες έβρισκαν καταφύγιο στη Συρία

(Αναδημοσίευση από  fractalart 05/11/2015, 11:58 πμ)

Του Τάκη Κατσιμάρδου // 

Καθώς τα κύματα των προσφύγων από τη Συρία προς τη χώρα μας συνεχίζονται, έχει ενδιαφέρον να ανατρέξουμε σε μερικές σχετικές ιστορικές σελίδες. Με πρωταγωνιστές, όμως, Έλληνες.

Φωτογραφικό ντοκουμέντο με Έλληνες πρόσφυγες στο Χαλέπι να περιμένουν στην ουρά

 για συσσίτιο του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού.

Προς τη Συρία και από τη Συρία. 
Τουλάχιστον τέσσερις φορές σημειώνεται στα χρονικά το φαινόμενο, έχοντας μαζικό χαρακτήρα:
• Το 1923 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή στο πλαίσιο της υποχρεωτικής ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
• Το 1939 όταν η περιοχή της Αλεξανδρέττας, μέρος της Μεγάλης Συρίας, προσαρτήθηκε στις επαρχίες της Τουρκίας.
• Το 1860 όταν ξεκίνησαν σφαγές και διώξεις χριστιανών στη Β. Αφρική.
• Το 1882 στη διάρκεια της αιγυπτιακής επανάστασης.

Στις περιπτώσεις αυτές προστίθεται και ένα άλλο κύμα Ελλήνων προς τη Συρία και άλλες χώρες της ευρύτερης περιοχής την περίοδο της γερμανικής κατοχής.
Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες Έλληνες πρόσφυγες βρέθηκαν στη Συρία και Έλληνες πρόσφυγες ήρθαν από την ευρύτερη περιοχή στην Ελλάδα διαφέρουν ριζικά μεταξύ τους. 

Κοινός, όμως, παρονομαστής ήταν ο πόλεμος και ο φόβος για τη ζωή τους. Αλλά και η ομοιότητα των προσφυγικών τραγωδιών ανεξαρτήτως εποχών, προέλευσης και προορισμού των θυμάτων.

Ποιος είναι τελικά ο ρόλος του ΟΗΕ;

Στη Πολιτική η δυνατότητα να βάζεις το καθένα στη θέση του με το γάντι υποδηλώνει πως είσαι άξιος & στη προπαγάνδα με τη ρητορική, τουτέστιν... προσοχής! Παραμένει απορίας άξιο γιατί οι δικοί μας είναι κολλημένοι στην αποβλάκωση...

O Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέϊ Λαβρόφ κατά την ομιλία του στον ΟΗΕ ζήτησε να γίνει πράξη η εφαρμογή της 2199 απόφασης του ΟΗΕ ως προς την επιβολή κυρώσεων σε φυσικά και νομικά πρόσωπα που συνεργάζονται με οποιονδήποτε τρόπο με το "Ισλαμικό κράτος".

Ουσιαστικά ζήτησε τη δημιουργία λίστας όσων εμπλέκονται σε

·        εμπόριο όπλων

·        ναρκωτικών

·        γυναικών και παιδιών

·        πετρελαίου

·        πολιτιστικών αξιών

·        παροχής εθελοντικών προσφορών στους ισλαμοφασίστες.

Μεταξύ άλλων δήλωσε ότι η εφευρετικότητα στην προσπάθειά τους να βγάλουν κέρδη, δεν γίνεται να μην προκαλεί ανησυχία. 

Η απόφαση του ΟΗΕ πρέπει να τύχει της πιο αυστηρής εφαρμογής.

Το ερωτήματα που τίθενται είναι

·        Γιατί κωλυσιεργεί ο ΟΗΕ στη εγκεκριμένη αυτή απόφαση;

·        Για πιο λόγο επιτρέπεται στις Αμερικανικές, Αγγλικές, Γερμανικές και Γαλλικές πολεμικές βιομηχανίες να εξοπλίζουν τους ισλαμοφασίστες, αλλά & να βομβαρδίζουν στην Συρία χωρίς την άδειά της;

·        Γιατί επιτρέπεται σε γνωστή αυτοκινητοβιομηχανία να εφοδιάζει με στόλους αυτοκινήτων, διευκολύνοντάς τις πολεμικές επιχειρήσεις των ισλαμοφασιστών;

·        Γιατί επιτρέπουν τη CIA να χρηματοδοτεί τις όποιες της ενέργειες κάνοντας εμπόριο ναρκωτικών;

·        Και επιτέλους γιατί μεσογειακά και άλλα καθεστώτα αγοράζουν, από το Ισλαμικό κράτος πετρέλαιο με 22 δολάρια το βαρέλι;

Από τα παραπάνω αναρωτιέμαι 

Ποιος ο ρόλος του ΟΗΕ όταν ούτως ή άλλως οι τζιχαντιστές με τους πληρωμένους μισθοφόρους τους επιβάλλουν τις απόψεις και τα συμφέροντα των ισχυρών της Δύσης δια του τρόμου; (=φασιστικά)

Άλκης Σαββόπουλος

Σχετικά με UN Syria

Το ωράριο εργασίας σε 10 Ευρωπαικές πόλεις

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του "toxrima.gr" "...υπάρχουν 10 πόλεις ευρωπαϊκές πόλεις στις οποίες οι εργαζόμενοι απολαμβάνουν ένα περισσότερο «ανθρώπινο» ωράριο"
Σε αντιπαράθεση με όλα αυτά οι "φοροφυγάδες" Έλληνες καταστηματάρχες, ανήκοντας στην ραχοκοκολιά της Εθνικής οικονομίας, δουλεύουν 60+ώρες την εβδομάδα ή 2750 ώρες!!! χωρίς παροχές αδείας ή δικαίωμα ασθενείας, όταν στο δημόσιο ορθώς εργάζονται 40 ώρες. Αναλυτικότερα εδώ
"Καμία έκπληξη το γεγονός ότι σε αυτήν την 10άδα τις δύο πρώτες θέσεις καταλαμβάνουν δύο γαλλικές πόλεις, καθώς ο «έρωτας» των Γάλλων στο 35ωρο πολύ δύσκολα θα σβήσει, παρά τις προσπάθειες του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης Ολάντ.

1. Παρίσι
Καμία έκπληξη για την πρωτιά, καθώς οι Παριζιάνοι είναι αυτοί που απολαμβάνουν το πιο χαλαρό ωράριο εργασίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Εργάζονται συνολικά 1.604 ώρες ετησίως, με το 35ωρο να αποτελεί «απαράβατο» κανόνα. Παράλληλα έχουν και 29 μέρες άδειας μετ” αποδοχών.

2. Λυών
Η δεύτερη γαλλική πόλη της κατάταξης, με τους τους εργαζόμενους να δουλεύουν 1.631 ώρες ετησίως και να διαθέτουν – όπως και οι Παριζιάνοι – 29 μέρες άδειας μετ” αποδοχών.

3. Μόσχα
Ξεχάστε την πολιτική ή την οικονομική κρίση. Οι Ρώσοι δεν κουράζονται και τόσο πολύ ή τουλάχιστον αυτοί που ζουν και δουλεύουν στη Μόσχα. Οι ετήσιες ώρες εργασίας φθάνουν στις 1.647 και παράλληλα λαμβάνουν 31 ημέρες άδειας μετ” αποδοχών.

4. Ελσίνκι
Εάν θέλετε να συνδυάσετε ένα σχετικά χαλαρό ωράριο αλλά και πολιτική σταθερότητα και ταυτόχρονα αντέχεται το… κρύο, τότε το Ελσίνκι είναι η πόλη σας. Οι ετήσιες ώρες εργασίας φθάνουν στις 1.659 και θα λαμβάνεται και 29 ημέρες άδειας μετ” αποδοχών.

5. Βιέννη
Χαλαρότητα υπάρχει και στην πρωτεύουσα της Αυστρίας. Ετήσιες ώρες εργασίας που φθάνουν στις 1.678 και άδεια μετ” αποδοχών για 27 ημέρες.

6. Μιλάνο
Μπορεί να είναι γνωστή ως μία από τις πρωτεύουσες της παγκόσμιας μόδας, αλλά φαίνεται ότι η καλλιτεχνική φύση αυτής της δουλειάς, θέλει και χαλαρότητα. Θα κληθείτε να εργαστείτε 1.691 ώρες το χρόνο.

7. Κοπεγχάγη
Ιδανική για όσους αγαπούν την ποδηλασία αλλά και τα διάσημα εστιατόρια. Αρκετά καλή και για όσους δεν θέλουν να σκοτώνονται στη δουλειά. Οι ετήσιες ώρες εργασίας φθάνουν στις 1.697, ενώ η Δανία θεωρείται η χώρα που διαθέτει τους πλέον ευτυχισμένους κατοίκους σε παγκόσμιο επίπεδο, σύμφωνα με έρευνα του ΟΗΕ.

8. Λουξεμβούργο
Διαθέτει τη φήμη ενός από τους καλύτερους φορολογικούς παραδείσους του κόσμου. Θα κληθείτε να εργαστείτε 1.703 ώρες τον χρόνο, αλλά θα έχετε ως ανταμοιβή 32 ημέρες άδειας μετ” αποδοχών, τις περισσότερες σε όλη την υφήλιο.

9. Βίλνιους
Η πρωτεύουσα της Λιθουανίας μπορεί να αποτελέσει έναν ελκυστικό προορισμό, με τις ώρες εργασίας σε ετήσια βάση να φθάνουν τις 1.716. Θα λάβετε, όμως και 30 ημέρες άδειας μετ” αποδοχών.

10. Βρυξέλλες
Το κέντρο της ευρωπαϊκής πολιτικής, καθώς είναι έδρα της Ε.Ε. και της Κομισιόν. Ταυτόχρονα, όμως, διαθέτει και ένα σχετικά χαλαρό ωράριο, με τις ετήσιες ώρες εργασίας να φθάνουν στις 1.717. Αντίθετα δεν υπάρχει και τόση γενναιοδωρία στις ημέρες αδείας, οι οποίες φθάνουν τις 18 μετ” αποδοχών."

Πηγή: toxrima

Κουνούπια...

Τα κουνούπια τρέφονται με νέκταρ και γύρη που βρίσκουν στη φύση, όμως τα θηλυκά χρειάζονται και αίμα για την ωρίμανση των αυγών τους. 
Πριν από κάθε ωοτοκία απαιτείται τουλάχιστον μία φορά να πιούν αίμα από τον άνθρωπο ή άλλα θερμόαιμα ζώα. 
Αναπαράγονται το καλοκαίρι και τον χειμώνα, τα γονιμοποιημένα θηλυκά χρησιμοποιούν το τελευταίο αίμα που ρούφηξαν για αποθήκευση λίπους στο σώμα τους και κρύβονται σε κάποιο ζεστό μέρος.

Τα «ανωφελή» κουνούπια το καλοκαίρι την ημέρα ξεκουράζονται στους κρυψώνες τους και την νύχτα αναζητούν τροφή. 
Τα «κοινά» κουνούπια αναζητούν το θήραμά τους τις πρωινές και απογευματινές ώρες. 
Μπορεί να μεταφέρουν ιούς και γι αυτό πρέπει να αποφεύγουμε το τσίμπημά τους. 

Προσελκύονται από την κίνηση, το φως, τη σωματική θερμότητα, την υγρασία και το διοξείδιο του άνθρακα που εκπνέετε με την αναπνοή.

Τα κουνούπια γεννούν τα αυγά τους στην επιφάνεια των λιμναζόντων νερών. 

Το πρώτο βήμα για τον έλεγχο των κουνουπιών είναι να μην υπάρχουν γύρω από το σπίτι σας στάσιμα νερά. 

Οι "έξυπνοι μετρητές" ηλεκτρικής ενέργειας έρχονται. Αλλά αξίζουν τον κόπο;

Οι "έξυπνοι μετρητές" ηλεκτρικής ενέργειας υπόσχονται να δίνουν στον καταναλωτή τη δυνατότητα να παρακολουθεί σε πραγματικό χρόνο την κατανάλωσή του και στις εταιρείες ηλεκτρισμού τη δυνατότητα να καταργήσουν τους καταμετρητές και να παίρνουν ηλεκτρονικά σε πραγματικό χρόνο την ένδειξη, αποφεύγοντας λάθη και καθυστερήσεις στην έκδοση των λογαριασμών. Έχει γραφεί μάλιστα ότι χάρη στους νέους μετρητές θα δοθεί η δυνατότητα για τιμολόγηση της ενέργειας ανάλογα με την ώρα του 24ώρου.

Για τις εταιρείες προκύπτει σαφές όφελος, για τον καταναλωτή όμως το όφελος δεν είναι άμεσα ορατό. Καταρχήν τα σημερινά "ρολόγια" της ΔΕΗ

Μέτρα αντιμετώπισης της διόγκωσης του εργατικού υπερπληθυσμού

 

Ιστορικά μέτρα αντιμετώπισης της απότομης διόγκωσης του σχετικού υπερπληθυσμού της εργασίας

1. Εποικισμός του πλεονάζοντος πληθυσμού (εγκατάστασή του σε αποικίες, περιλαμβανομένων αποικιών-στρατοπέδων εργασίας) (17ος-19ος αιώνας). Μετανάστευση σε χώρες με μεγαλύτερα περιθώρια απορρόφησης της φτηνής εργατικής δύναμης (20ος-21ος αιώνας). Εσωτερική μετανάστευση από αγροτικές σε βιομηχανικές περιοχές (18ος-21ος αιώνας)

2. Ποινικοποίηση της επαιτείας, φυλάκιση αστέγων και πλανόδιων, αναγκαστική απλήρωτη εργασία (φυλακές, workhouses, poorhouses, chain gangs, τιμωρητικές αποικίες, αναγκαστική απλήρωτη εργασία σε πληρώματα εμπορικών πλοίων [impressment], στρατόπεδα συγκέντρωσης) (17ος-21ος αιώνας)

3. Στείρωση, ευθανασία, αυστηροποίηση της πληθυσμιακής πολιτικής και έλεγχος γεννήσεων (19ος-20ος αιώνας)

4. Ρατσισμός και ρατσιστική βία ενάντια στην εργατική δύναμη των μεταναστών ώστε να αποτραπεί μετανάστευση που θα διογκώσει περαιτέρω τον πληθυσμό των ήδη υπεράριθμων εργατών σε ένα καπιταλιστικό κράτος (19ος-21ος αιώνας).

5. Αυστηροποίηση της μεταναστευτικής πολιτικής και άνοδος των μέτρων "ασφάλειας" στη φύλαξη συνόρων με αποτέλεσμα τη θανάτωση τμήματος των εργατών που αναζητούν εργασία σε άλλες χώρες (21ος αιώνας)

6. Εθνοκαθάρσεις σε συγκεκριμένες περιοχές, σε συνδυασμό με εποικισμό πλεονάζοντος πληθυσμού σε εδάφη από όπου έχει εξαλειφθεί δια της βίας μεγάλη μερίδα του ντόπιου πληθυσμού (19ος-21ος αιώνας). 

7. Δραστική μείωση της πρόσβασης στην υγειονομική περίθαλψη και στην ευρύτερη κοινωνική πρόνοια με αποτέλεσμα να πεθαίνει γρηγορότερα το πιο γηρασμένο κομμάτι του πληθυσμού και να αυξάνεται η παιδική θνησιμότητα (21ος αιώνας)

8. Ιμπεριαλιστικοί "τοπικοί" πόλεμοι, ιμπεριαλιστικός παγκόσμιος πόλεμος και συνεπώς μαζική θανάτωση τμήματος του πλεονάζοντος πληθυσμού εργατών (19ος-21ος αιώνας)

 

Διαβάστε το άρθρο αλλά & τα σχόλια από τη πηγή

Η μέθοδος της πολιτικής οικονομίας

Του Karl Marx

Από το Κριτική της πολιτικής οικονομίας (1859)

Μετάφραση Γ. Δούμα και Π. Πουλιόπουλου

Όταν εξετάζουμε μια ορισμένη χώρα από την άποψη της πολιτικής οικονομίας, αρχίζουμε με τον πληθυσμό της· τη διαίρεση του πληθυσμού σε τάξεις· την κατανομή του στις πόλεις, στα χωριά, στα παράλια, στους διάφορους κλάδους της παραγωγής· την εξαγωγή και την κατανάλωση της χρονιάς, τις τιμές των εμπορευμάτων κλπ.

Σωστό φαίνεται σε κάθε ζήτημα που εξετάζομε ν’ αρχίζουμε απ’ τα πραγματικά συγκεκριμένα του στοιχεία· έτσι λ.χ. στην πολιτική οικονομία, φαίνεται πως είναι σωστό ν’ αρχίζουμε απ’ τον πληθυσμό, που είναι η βάση και το υποκείμενο όλης της κοινωνικής παραγωγής. Αν όμως εξετάσουμε το πράγμα καλύτερα, βλέπουμε πως αυτό είναι λάθος. Ο πληθυσμός είναι μια καθαρή αφαίρεση, αν παραβλέψω λ.χ. τις τάξεις που τον αποτελούν. Οι τάξεις αυτές πάλι είναι λέξη χωρίς νόημα, αν αγνοήσω τα στοιχεία επάνω στα όποια στηρίζονται, λ.χ. τη μισθωτή εργασία, το

Μισθωτή εργασία και κεφάλαιο...

 

Καρλ Μαρξ - Για την ανεργία 

Από το "Μισθωτή εργασία και κεφάλαιο"

Στο βαθμό που μεγαλώνει ο καταμερισμός της εργασίας, απλοποιείται η δουλειά. Χάνει την αξία της η ιδιαίτερη επιδεξιότητα του εργάτη. Ο εργάτης μετατρέπεται σε μια απλή, μονότονη παραγωγική δύναμη που δε χρειάζεται να καταβάλλει ούτε σωματική ούτε πνευματική προσπάθεια. Η εργασία του γίνεται εργασία που είναι προσιτή σε όλους. Γι' αυτό προστρέχουν ανταγωνιστές απ' όλες τις μεριές, και χώρια απ' αυτό ας θυμηθούμε ότι, όσο πιο απλά, όσο πιο εύκολα μπορεί να μάθει κανείς τη δουλειά, όσο λιγότερα έξοδα παραγωγής χρειάζονται για να την κάνει κανείς κτήμα του, τόσο πιο χαμηλά πέφτει ο μισθός της εργασίας, γιατί, όπως και η τιμή κάθε άλλου εμπορεύματος, καθορίζεται κι αυτός από τα έξοδα παραγωγής του.

Στο βαθμό λοιπόν που η εργασία ικανοποιεί λιγότερο αυτόν που την εκτελεί, στο βαθμό που γίνεται πιο αποκρουστική, στον ίδιο βαθμό αυξάνει ο συναγωνισμός και πέφτει ο μισθός της εργασίας.  

Ο εργάτης προσπαθεί να διατηρήσει τη μάζα του μισθού της εργασίας του, είτε δουλεύοντας περισσότερες ώρες, είτε προσφέροντας περισσότερα μέσα στην ίδια ώρα εργασίας. 

Υποχρεωμένος από αυτή του την  ανάγκη, αυξάνει τα ολέθρια αποτελέσματα του καταμερισμού της εργασίας, με αποτέλεσμα να

Η σύνθεση του κεφαλαίου - Ο σχετικός υπερπληθυσμός

Του Γιώργου ΠΟΛΥΜΕΡΙΔΗ 

Η σύνθεση του κεφαλαίου - Ο σχετικός υπερπληθυσμός

Στην πορεία της καπιταλιστικής συσσώρευσης αυξάνει η συνολική μάζα του κεφαλαίου. Τα διάφορα μέρη του όμως δεν αλλάζουν με τον ίδιο τρόπο, πράγμα που οδηγεί στην αλλαγή της σύνθεσης του κεφαλαίου.

Όταν λέμε σύνθεση του κεφαλαίου εννοούμε τη σχέση του σταθερού κεφαλαίου (σ) προς το μεταβλητό κεφάλαιο (μ) (σ/μ).  
Αλλαγή της σύνθεσης του κεφαλαίου σημαίνει ότι αυξάνεται το σταθερό κεφάλαιο και μειώνεται σχετικά το μεταβλητό κεφάλαιο.

Η σύνθεση του κεφαλαίου έχει τρεις εκφράσεις: Ο καπιταλιστής συσσωρεύοντας υπεραξία και διευρύνοντας την επιχείρησή του, εισάγει συνήθως καινούριες μηχανές και