Το «παιδομάζωμα», η Φρειδερίκη και το δουλεμπόριο της εθνικοφροσύνης (Αναδημοσίευση)|

Αναδημοσίευση από τον Ημεροδρόμος (imerodromos.gr)

Στην Ελλάδα υπήρξε, όντως, παιδομάζωμα . Μόνο που αυτό ήταν το τερατώδες έργο που διαπράχτηκε από εκείνους που κατηγορούσαν τους κομμουνιστές για πράγματα που οι ίδιοι έκαναν. Στο πραγματικό παιδομάζωμα συμμετείχε όλος ο “εθνικός κορμός”: Από το κράτος της εθνικοφροσύνης και την βασιλομήτωρα Φρειδερίκη μέχρι τους “φιλέλληνες” Αμερικανούς “μπίσνεσμαν”, σε συνεργασία με τους μηχανισμούς του αστικού ελληνικού κράτους και την “ευλογία” υψηλά ιστάμενων της Εκκλησίας.

Ηδη στον Ημεροδρόμο καταγράψαμε νέα στοιχεία που ήρθαν στο φως μέσα από την έρευνα της καθηγήτριας Gonda Van Steen στο King’s College London, συγγραφέα του βιβλίου «Ζητούνται παιδιά από την Ελλάδα. Υιοθεσίες στην Αμερική του Ψυχρού Πολέμου» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός στη χώρα μας.

Σήμερα επανερχόμαστε υπενθυμίζοντας στους τυφλοπόντικες της Ιστορίας τις αποκαλύψεις που ήρθαν στο φως ήδη από τη δεκαετία του ’90, δηλαδή 50 χρόνια μετά την άθλια αντικομμουνιστική προπαγάνδα περί «παιδομαζώματος». Αποκαλύψεις ότι το πραγματικό

Τι (δεν) θυμόμαστε από την κρίση των Ιμίων

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΛΑΚΑ 

milakas@imerodromos.gr

Τον Γενάρη του 1996 (ξημερώνοντας η 31η) οι περισσότεροι από εμάς μάθαμε με δραματικό τρόπο για την ύπαρξη των νησίδων των Ιμίων. Μετά από αυτήν την ημερομηνία πολλά άλλαξαν τα οποία ωστόσο καλύφθηκαν κάτω από το πέπλο που άπλωσε το επίσημο πολιτικό αφήγημα: «η …ισχυρή Ελλάδα απέφυγε την πόλεμο». Απ αυτό το αφήγημα ωστόσο απουσιάζουν κάποιες «λεπτομέρειες» οι οποίες περιγράφουν το τίμημα που πλήρωσε η χώρα συνθηκολογώντας χωρίς καν να αντισταθεί έστω για την τιμή των όπλων…

Οι «λεπτομέρειες» σχετικά με την κρίση των Ιμίων που επιμελώς αποκρύβονται από το ελληνικό πολιτικό σύστημα –κατά κύριο λόγο από τα κόμματα εξουσίας- είναι χαρακτηριστικές και αν τις λάβει κανείς υπόψη του μπορεί εύκολα να «δει» την προοπτική ενός επικίνδυνου μέλλοντος. Ας καταγράψουμε, λοιπόν, κάποιες από αυτές τις λεπτομέρειες οι οποίες δεν απασχόλησαν τις πολιτικές δυνάμεις και την ελληνική κοινωνία όσο τουλάχιστον το επέβαλε η σοβαρότητα της κρίσης.

1. Η κρίση των Ιμίων ήταν αναμενόμενη. Είχε προαναγγελθεί σε 5 χρόνια νωρίτερα τον Οκτώβρη του 1991 σε τηλεγράφημα του τότε αμερικανού πρεσβευτή (Σωτήρχος) στην Αθήνα προς το Αμερικανικό ΥΠΕΞ. Σύμφωνα με την «πρόβλεψη» του Σωτήρχου «οι διαφορές Ελλάδας Τουρκίας στο Αιγαίο μπορούν νε πυροδοτήσουν σύγκρουση μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια». (το τηλεγράφημα Σωτήρχου βρίσκεται παρατίθεται στο βιβλίο «η απόρρητη ιστορία του Αιγαίου» εκδόσεις Ποντίκι)

2. Πάγια θέση των ΗΠΑ ήταν ότι στο Αιγαίο –καθ ότι υπάρχουν συνοριακές διαφορές μεταξύ Ελλάδας Τουρκίας—πρέπει να ενοποιηθεί ο χώρος κάτω από την επιχειρησιακή ευθύνη του ΝΑΤΟ.

3. Η αμερικανική διαμεσολάβηση στην οποία στράφηκε η κυβέρνηση Σημίτη για να αποφύγει τη σύγκρουση, επέβαλε τη Συμφωνία της Μαδρίτης (Σημίτης- Ντεμιρέλ- Ολμπράιτ) με την οποία επιβεβαιώθηκαν οι τουρκικές απόψεις (γκρίζες ζώνες, νησιά αμφισβητούμενη κυριαρχίας) και οι αμερικανικές επιδιώξεις (ασάφεια συνόρων, καπέλο του ΝΑΤΟ σ ολόκληρη την περιοχή)

4. Έκτοτε ξεκίνησε ο ελληνοτουρκικός διάλογος σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων ο οποίος αν και έχει παγώσει συμπεριλαμβάνει πια το σώμα του το πακέτο των τουρκικών διεκδικήσεων επί των οποίων οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν συζητήσει.

5. Ως αποτέλεσμα της κρίσης των Ιμίων η κυβέρνηση Σημίτη (να σημειώσουμε ότι ο Κώστας Σημίτης και ο Θ. Πάγκαλος ένα χρόνο νωρίτερα είχαν καταψηφίσει τον προυπολογισμό των αμυντικών δαπανών ως μη ωφέλιμες και απαραίτητες) ξεκίνησε ένα μυθικό εξοπλιστικό πρόγραμμα. Παρά τις εξωφρενικές δαπάνες το εν λόγω πρόγραμμα δεν έμεινε στην ιστορία ως μια προσπάθεια θωράκισης της χώρας, αλλά ως το μεγαλύτερο φαγοπότι μίζας.

Καθ ότι και σήμερα η κυβέρνηση προβάλλει την εικόνα μιας Ελλάδας πετυχημένης (έξοδος από μνημόνια κλπ) και στρατηγικά συνδεδεμένης με την Ουάσιγκτον καλό θα είναι να πάρουμε υπόψη όλες τις παραπάνω «λεπτομέρειες» καθώς και ότι:

1. Όπως η κρίση των Ιμίων είχε ουσιαστικά προαναγγελθεί χρόνια πριν ξεσπάσει, έτσι έχει προαναγγελθεί και η επόμενη (αναμενόμενη) ελληνοτουρκική αντιπαράθεση. Οι καθημερινές πτήσεις και πλόες τουρκικών αεροσκαφών στις επίμαχες περιοχές συντηρούν στο προσκήνιο τις τουρκικές διεκδικήσεις.

2. Λίγο πριν τις ελληνικές εκλογές τον Μάη του 2012 η τουρκική εφημερίδα της κυβέρνησης δημοσίευσε χάρτες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας (Καστελόριζο) με οικόπεδα τα οποία παραχωρούνται προς έρευνα και εκμετάλλευση στην τουρκική εταιρία πετρελαίου.

3. Αυτήν ακριβώς την περίοδο καθημερινά διατυπώνονται (με εκδόσεις notam) απειλές από την Αγκυρα ότι τουρκικό πλωτό γεωτρύπανο θα δραστηριοποιηθεί σ αυτά ακριβώς τα οικόπεδα.

Αν απ όλα αυτά προκύπτουν κάποια συμπεράσματα, αυτά είναι:

– Και η σημερινή κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες συνεχίζουν μια αναποτελεσματική πολιτική κατευνασμού της νευρικής Τουρκίας. Μ αυτόν τον τρόπο οι ελληνικές κυβερνήσεις εμφανίζουν το παράδοξο να επιδιώκουν στενές σχέσεις με ένα κράτος που διακηρύττει ότι αμφισβητεί ελληνικά εδάφη.

– Και η σημερινή κυβέρνηση εναποθέτει την προστασία της χώρας στις στενές ελληνοαμερικανικές σχέσεις

– Και η σημερινή κυβέρνηση όπως και οι κυβερνήσεις του παρελθόντος απλώς εύχεται να μη σκάσει μια ελληνοτουρκική αντιπαράθεση στην… βάρδια της.

Πηγή: topontiki.gr

μέσω imerodromos.gr

ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ Λίστα ατόμων και οργανώσεων (Copyright Εθνική ΑντίστασηΔ-ΣΕ)

"Έλληνες" δωσίλογοι και φιλοναζιστές.

Λίστα ατόμων και οργανώσεων

Τα Ειδικά Δικαστήρια δωσιλόγων

Παραθέτουμε μια μικρή λίστα με Έλληνες δωσίλογους, γερμανόφιλους και φιλοναζιστές που έδρασαν στην περίοδο της κατοχής. Για να φτιαχτεί, χρειάστηκε αρκετός χρόνος ψάξιμο σε διάφορα ιστορικά βιβλία, ώστε να διασταυρωθούν οι πληροφορίες που συγκεντρώναμε.
Η συγκεκριμένη λίστα δωσιλόγων αποτελείται από άτομα και από οργανώσεις. Δεν είναι πλήρης και δεν θα μπορούσε να είναι. Είναι όμως ενδεικτική, επικεντρώσαμε την προσοχή μας κυρίως σε άτομα που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές σε στρατιωτικό και σε πολιτικό επίπεδο. Δεν δόθηκε μεγάλη έμφαση στους οικονομικούς δωσίλογους (μαυραγορίτες), με αυτούς ασχοληθήκαμε σε προηγούμενο άρθρο.

Επίσης παραθέτουμε έρευνα πάνω στην λειτουργία των Ειδικών Δικαστηρίων δωσιλόγων και πως μεθοδεύονταν οι αποφάσεις.

Δύο από τις πιο αγαπημένες τακτικές των ρουφιάνων της κατοχής ήταν οι εκβιασμοί και η εκδίκηση. Εκβίαζαν αγωνιστές ότι θα τους καταδώσουν στους ναζί (με το αζημίωτο) και εκδικούνταν αθώους πολίτες, άσχετους με την αντίσταση, παρουσιάζοντάς τους ως

Η στάση του ΕΑΜ & του ΕΛΑΣίτικου τουφεκιού...

Αναδημοσίευση από imerodromos.gr

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ορισμένα φασιστο-κωλόπαιδα, παρέα με κάτι άλλα αμόρφωτα νεοφιλελεδοκαλόπαιδα – εκείνα που βλέπουν την 28η Οκτώβρη σαν σύμβολο κατά του… “λαικισμού” και υπέρ του… “εθελοντισμού” – με αφορμή το άρθρο μας στον «Ημεροδρόμο» για την 28η Οκτωβρίου (https://www.imerodromos.gr/28-oktovri-oloi-mazi-e-alitheia/) νόμισαν ότι βρήκαν την αφορμή να εκτοξεύσουν το γνωστό γκαιμπελισμό. Τι λέει ο γκαιμπελισμός; Ότι οι κομμουνιστές τήρησαν – τάχα – «ουδέτερη» στάση απέναντι στους φασίστες όταν αυτοί επιτέθηκαν στην Ελλάδα και πως η αντίσταση των κομμουνιστών ξεκίνησε μόνο όταν οι χιτλερικοί επιτέθηκαν εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης…

«Ουδέτερη» στάση, λοιπόν, η Ελλάδα του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣίτικου τουφεκιού.  Αυτά μόνο στα χρυσαυγίτικα «σχολεία» του δωσιλογισμού διδάσκονται. 

Ας δούμε την αλήθεια:

1) Οι χιτλερικοι επιτέθηκαν στην ΕΣΣΔ στις 22/6/1941. Αλλά ΗΔΗ από τις 31 Οκτώβρη 1940 ο γραμματέας του ΚΚΕ Ζαχαριάδης καλεί τον ελληνικό λαό να πολεμήσει τον φασίστα Μουσολίνι (σύμμαχο του Χίτλερ). Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 31/10/1940;

2) Οι Γερμανοι επιτέθηκαν στη Ρωσία 22/6. Αλλά ΗΔΗ στις 27 Απρίλη 1941, ανήμερα της εισόδου των Ναζί στην Αθήνα η Κομματική Οργάνωση Αθήνας του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Σπύρο Καλοδίκη, τον μετέπειτα Β΄ Γραμματέα της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ του ΚΚΕ στα χρόνια της Κατοχής, πραγματοποιεί συγκέντρωση στην Ομόνοια με ομιλητή τον Καλοδίκη και καλει τον λαό της Αθήνας να αρχίσει την αντίστασή του ενάντια στους φασίστες κατακτητές. Τα συνθήματα στην πλατεία της Ομόνοιας ήταν «Αντίσταση στους επιδρομείς» και «Όπλα στο λαό». Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 27/4/1941;

3) Το ίδιο βράδυ της 27/4/1941 στον τοίχο του γηπέδου της Νήαρ Ηστ, στην Καισαριανή, γράφεται ΗΔΗ το πρώτο αντιστασιακό σύνθημα: «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή θΑΝΑΤΟΣ» από το χέρι της κομμουνίστριας δασκάλας Φωτεινή Τσαμπάση μαζί με τον σύντροφό της Στέλιο Φραγκόπουλο. Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 27/4/1941;

4) ΗΔΗ από τον Μάη του 1941 με πρωτοβουλία των κομμουνιστών και άλλων πατριωτών δημιουργούνται εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις: Στη Μακεδονία η οργάνωση «Ελευθερία», στην Ήπειρο το «Πατριωτικό Μέτωπο», στην Καλαμάτα η «Νέα Φιλική Εταιρεία», στον Πύργο το «Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο» κ.ο.κ. Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή ο Μάης του 1941;

5) ΗΔΗ από τις 4 Μάη 1941 ιδρύεται η Φιλική Εταιρία Νέων (ΦΕΝ), που καλούσε «κάθε νέο πατριώτη που ήθελε ν’ αγωνιστεί για την Απελευθέρωση της Ελλάδας, ανεξάρτητα από κοινωνική προέλευση, ιδεολογική και πολιτική τοποθέτηση». Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 4/5/1941;

6) Στις αρχές του Μάη η αντιφασιστική ομάδα που δημιουργείται με προτροπή του Δημήτρη Γληνού και του Νίκου Πλουμπίδη στο νοσοκομείο «Σωτηρία» μετεξελίσσεται ΗΔΗ στην αντιστασιακή οργάνωση «Δημοκράτης». Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή ο Μάης του ’41;

7) Την Πέμπτη 15 Μάη 1941, σε σύσκεψη στην Καισαριανή με ομιλητή το Θανάση Κλάρα (Άρης Βελουχιώτης), ο Άρης καλεί ΗΔΗ σε ένοπλο αγώνα κατά των κατακτητών. Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 15/5/1941;

8) Στις 28 Μάη 1941 ιδρύεται ΗΔΗ στην Αθήνα κόντρα στους ναζί η πανελλαδική οργάνωση Εθνική Αλληλεγγύη. Τι είναι πρώτο; Το 22/6/1941 ή το 28/5/1941;

Αυτά, έτσι πολύ πρόχειρα και πολύ συνοπτικά. Αλλά αρκετά – ΗΔΗ – για να συνεννοηθούμε. Ειδικά με αυτούς που τα κάνανε πλακάκια με τους χιτλερικούς, ή είχανε πάρει των ομματιών τους (μαζί με τον χρυσό της χώρας) και την είχαν κοπανήσει, αλλά εγκαλούν (!) κι από πάνω εμάς για το πότε τους πολεμήσαμε!!! 

Συνεννοηθήκαμε;

Πηγή: imerodromos.gr

28η Οκτωβρίου: Ο Μύθος ως Γεγονός

Αναδημοσίευση από τον Ημεροδρόμο

Του ΚΩΣΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ(ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ)  26 Οκτωβρίου 2017

Σήμερα, όταν σκεφτόμαστε το φασισμό και το ναζισμό, συνειρμικά, και όχι αδικαιολόγητα, μας έρχονται στου νου εικόνες από σειρές με πειθαρχημένους άριους να παρελαύνουν με δάδες και σκεφτόμαστε τον ρατσισμό, τον σοβινισμό, τον πόλεμο, την καταστροφή. Εύκολες πλάνες… Γιατί μπορεί αυτά να ισχύουν, όμως στρέφουν την προσοχή μακριά από τους αστικούς θεσμούς και τα παραδοσιακά πολιτικά και στρατιωτικά πρόσωπα που βοήθησαν το φασισμό να εδραιωθεί σχεδόν στο σύνολο των κρατών της Ευρώπης. Χωρίς, λοιπόν, την συναίνεση, την αποδοχή και την ενεργό συμμετοχή της παραδοσιακής αστικής ελίτ, ο φασισμός δεν θα είχε αποδοχή.

Εκτιμήσεις για τον Ελληνοιταλικό πόλεμο....

Αναδημοσίευση από https://atexnos.gr  

Του Αλέ­κου Χα­τζη­κώ­στα*

Οι εκτι­μή­σεις του στρα­τη­γού Στέ­φα­νου Σα­ρά­φη για την «προ­ε­τοι­μα­σία» της χώρας μας 

στον Ελ­λη­νοϊ­τα­λι­κό πό­λε­μο

Με αφορ­μή την επέ­τειο του ηρω­ι­κού ΟΧΙ του Ελ­λη­νι­κού λαού στις 26 Οκτώ­βρη πα­ρου­σιά­ζου­με τις εκτι­μή­σεις του στρα­τη­γού Στέ­φα­νου Σα­ρά­φη σχε­τι­κά με την «στρα­τιω­τι­κή προ­ε­τοι­μα­σία» του φα­σι­στι­κού κα­θε­στώ­τος της 4ης Αυ­γού­στου απέ­να­ντι στην Ιτα­λι­κή επί­θε­ση, δί­νο­ντας κά­ποιες χρή­σι­μες και άγνω­στες σε με­γά­λο βαθμό «λε­πτο­μέ­ρειες»

Να θυ­μί­σου­με ότι αυτός το 1935 έπαι­ξε ιδιαί­τε­ρα πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο στο βε­νι­ζε­λι­κό στρα­τιω­τι­κό κί­νη­μα της 1/3/1935 και πως μετά την απο­τυ­χία του κι­νή­μα­τος συ­νε­λή­φθη και κα­τα­δι­κά­στη­κε στις 30 Μαρ­τί­ου από το Στρα­το­δι­κείο Αθη­νών ισό­βια δεσμά και στρα­τιω­τι­κή κα­θαί­ρε­ση, μαζί με τους αντι­συ­νταγ­μα­τάρ­χες Χρι­στό­δου­λο Τσι­γά­ντε και Ι. Στε­φα­νά­κο. Η κα­θαί­ρε­σή τους έγινε στο Γουδή, πα­ρου­σία πο­λι­τών που τους λοι­δο­ρού­σαν και δυ­σφο­ρού­σαν για τη μη θα­να­τι­κή τους κα­τα­δί­κη. Τε­λι­κά αμνη­στεύ­τη­κε μετά την πα­λι­νόρ­θω­ση της Βα­σι­λεί­ας στην Ελ­λά­δα με τη γε­νι­κή αμνη­στία που έδωσε ο Γε­ώρ­γιος Β’ το Δε­κέμ­βριο του ίδιου έτους (1935), οπότε και επα­νήλ­θε στο στρά­τευ­μα με το βαθμό που κα­τεί­χε πριν την κα­θαί­ρε­ση (συ­νταγ­μα­τάρ­χης).

Στη συ­νέ­χεια υπό το κα­θε­στώς της με­τα­ξι­κής δι­κτα­το­ρί­ας που ακο­λού­θη­σε, συ­νε­λή­φθη­κε και εκτο­πί­στη­κε στη Μήλο. Λίγο αρ­γό­τε­ρα με την έκρη­ξη του Ελ­λη­νοι­τα­λι­κού πο­λέ­μου το κα­θε­στώς της 4ης Αυ­γού­στου απέρ­ρι­ψε αί­τη­ση του να συμ­με­τά­σχει στον πό­λε­μο

Γρά­φει λοι­πόν (στο βι­βλίο του «Ο ΕΛΑΣ») : «Η κυ­βέρ­νη­ση διό­ρι­σε αρ­χι­στρά­τη­γο το γνω­στό αντι­στρά­τη­γο Πα­πά­γο, καί­τοι ήξερε την αξία του και τούτο γιατί ήταν πι­στός σ’αυ­τή και άν­θρω­πος του πα­λα­τιού. Τόσα καλά τον ήξερε ώστε ταυ­τό­χρο­να με το διο­ρι­σμό έβγα­λε και ανα­κοι­νω­θέν με το οποίο απα­γό­ρευε κάθε κρι­τι­κή για τον αρ­χι­στρά­τη­γο. Από­κλει­σε από το στρα­τό σχε­δόν όους τους αξιω­μα­τι­κούς από­τα­κτους του 1935 από τους οποί­ους είχαν αφαι­ρε­θεί τα φύλλα πο­ρεί­ας. Αν κα­νέ­νας προ­σέρ­χο­νταν γιατί δεν του είχαν πάρει το φύλο πο­ρεί­ας, τον έδιω­χναν με τη δι­καιο­λο­γία ότι δεν χρειά­ζε­ται. Σε επι­τρο­πές αξιω­μα­τι­κών που πα­ρου­σιά­στη­καν και ζή­τη­σαν την άμεση απο­στο­λή τους στο μέ­τω­πο, ο τότε υπουρ­γός στρα­τιω­τι­κών Ν. Πα­πα­δή­μας απα­ντού­σε πώς δεν έχει ανά­γκη η πα­τρί­δα από τις δικές τους υπη­ρε­σί­ες και επί πλέον τους έβρι­ζε λέ­γο­ντας πως ζη­τούν να επα­νέλ­θουν για να βελ­τιώ­σουν τη θέση και σύ­ντα­ξη τους. Φο­βού­νταν μήπως δη­μιουρ­γή­σουν στις μο­νά­δες αντι­κα­θε­στω­τι­κό ρεύμα. Έκρι­νε τις πρά­ξεις των άλλων σύμ­φω­να με τη δική του νο­ο­τρο­πί­ας και την τέ­τοια των ομο­φρό­νων του που κατά το πλεί­στον απέ­φυ­γαν τον πό­λε­μο 1917-1922. Αυτός προ­σω­πι­κά πήρε μέρος και στη Μα­κε­δο­νία και στη Μ. Ασία. Δε μπο­ρού­σε να φα­ντα­στεί πώς υπήρ­χαν αξιω­μα­τι­κοί που ζη­τού­σαν να πο­λε­μή­σουν μο­νά­χα, χωρίς υστε­ρο­βου­λία, χωρίς μελ­λο­ντι­κές απο­λα­βές, παρά μόνο για να εκ­πλη­ρώ­σουν το κα­θή­κον τους προς την πα­τρί­δα και γιατί αι­σθά­νο­νταν ντρο­πή να γυ­ρί­ζουν στο δρόμο και τα κα­φε­νεία τη στιγ­μή που κάθε άλλος Έλ­λη­νας είχε το δι­καί­ω­μα ν΄ αγω­νί­ζε­ται και να σκο­τώ­νε­ται για την πα­τρί­δα.

Μόνο από την πίεση των γε­γο­νό­των και της κοι­νής γνώ­μης όταν οι Ιτα­λοί έφτα­σαν στο Μέ­τσο­βο και ύστε­ρα από επα­νει­λημ­μέ­νες επι­κλή­σεις της Στρα­τιάς Ηπεί­ρου, ανα­κλή­θη­κε το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος των κα­τω­τέ­ρων και ταγ­μα­ταρ­χών και λίγοι αντι­συ­νταγ­μα­τάρ­χες. Κα­νέ­νας συ­νταγ­μα­τάρ­χης ή στρα­τη­γός δε χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε. Όχι μόνο αυτό, αλλά και με­ρι­κοί αντι­συ­νταγ­μα­τάρ­χες απο­λύ­θη­καν αμέ­σως χωρίς να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν.

Πε­ρισ­σό­τε­ροι από 600 αξιω­μα­τι­κοί νέοι, ικα­νοί, εμπει­ρο­πό­λε­μοι έμει­ναν αχρη­σι­μο­ποί­η­τοι ως το τέλος του πο­λέ­μου και όταν στις αρχές του 1941 ο αρ­χη­γός της αγ­γλι­κής στρα­τιω­τι­κής απο­στο­λής στρα­τη­γός Χεϋ­γουντ πα­ρου­σιά­στη­κε στους κυ­βερ­νώ­ντες και ρώ­τη­σε γιατί δεν χρη­σι­μο­ποιού­νται οι δη­μο­κρα­τι­κοί αξιω­μα­τι­κοί μια και που υπήρ­χε τόση ανά­γκη, πήρε την απά­ντη­ση πως όλοι χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν. Όταν ο στρα­τη­γός πα­ρου­σί­α­σε ονο­μα­στι­κή κα­τά­στα­ση των 600 αξιω­μα­τι­κών που δεν χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν απή­ντη­σαν πως αυτοί δεν μπο­ρούν να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν λόγω της αντι­βα­σι­λι­κής δρά­σης τους στο πα­ρελ­θόν»

Τα συ­μπε­ρά­σμα­τα νο­μί­ζου­με είναι εύ­λο­γα…

Αλέ­κος Χα­τζη­κώ­στας
Δη­μο­σιο­γρά­φος και εκ­δό­της της εφη­με­ρί­δας «Η Άλλη Άποψη της Ημα­θί­ας» και του alli-apopsi.gr. Άρθρα του έχουν δη­μο­σιευ­τεί σε εφη­με­ρί­δες, πε­ριο­δι­κά και site εδώ και δε­κα­ε­τί­ες, ενώ έχει συμ­με­τά­σχει με ει­ση­γή­σεις σε μια σειρά ιστο­ρι­κά συ­νέ­δρια και ημε­ρί­δες. Έχει εκ­δώ­σει 8 βι­βλία και συμ­με­τέ­χει σε συλ­λο­γι­κούς τό­μους.

Αίτια προσφυγιά και λαθρομετανάστες...

Αναδημοσίευση από το atexnos.gr

Του Νίκου Μόττα

• Όταν, το 1991, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους, με την ενεργό συνδρομή της ελληνικής κυβέρνησης, εξορμούσαν ενάντια στο Ιράκ στον περίφημο «Πόλεμο του Κόλπου», δεν ενοχλήθηκες.
• ‘Οταν το 2001, με το πρόσχημα της «αντιμετώπισης της τρομοκρατίας», Αμερικανοί και Ευρωπαίοι πραγματοποιούσαν εισβολή στο Αφγανιστάν, δε νοιάστηκες.
• Όταν πάλι το 2003, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους επιτίθονταν στο Ιράκ, βάζοντας για άλλη μια φορά «μπουρλότο» στην καρδιά της Μέσης Ανατολής, δεν είπες τίποτα.
• Όταν το 2011, οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ αιματοκυλλούσαν το λαό της Λιβύης προκειμένου να «βάλουν χέρι» στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, δεν έβγαλες κιχ.
• Όταν το 2013, τα γαλλικά στρατεύματα, με στηρίγματα το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε, επιχειρούσαν ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Μάλι της Αφρικής, έκανες πως δεν ήξερες.
• ‘Οταν το 2014, το 2015 και το 2016, αμερικανοί, βρετανοί, γάλλοι και οι σύμμαχοι τους βομβάρδιζαν την Συρία, στο όνομα δήθεν της «αντιμετώπισης του Ισλαμικού Κράτους», δεν έβγαλες μιλιά. Όπως αδιαφόρησες επιδεικτικά για το μακελειό που διαπράττει, με την στήριξη και τις ευλογίες των αμερικανοευρωπαίων, η Σαουδική Αραβία στην Υεμένη.

Πολίτευμα, Φασίστας & Μακεδονικό

 Ο ξερόλας, ο φιλελευθερισμός... η λημματογράφηση & η επικινδυνότητα στα Εθνικά θέματα

Εθνικισμός 

Η απόλυτη και με πάθος προσήλωση των ατόμων στο έθνος τους, η οποία όμως φτάνει ως την περιφρόνηση και την εχθρότητα προς άλλα έθνη· (πρβ. σοβινισμός): Aκραίος / επιθετικός ~.Φαινόμενα / εκδηλώσεις εθνικισμού. H έξαρση του εθνικισμού στις γειτονικές χώρες απειλεί την ασφάλεια και την ειρήνη της περιοχής. 

(ιστ.) η πολιτική άποψη και κίνηση, που εκδηλώθηκε κατά το 19ο κυρίως αι. και αναγνώριζε και αποδεχόταν τις εθνικές διαφορές και ιδιομορφίες ως βάση για τη σύσταση και λειτουργία των πολιτικών κοινοτήτων [λόγ. εθνικ(ός) -ισμός μτφρδ. αγγλ. nationalism ή γαλλ. nationalisme]

Στα τέλη του 19ου αι., το κίνημα του εθνικισμού άρχισε να χάνει το φιλελεύθερο και διεθνιστικό του χαρακτήρα, και να γίνεται συντηρητικότερο ακόμη και αντιδραστικό. 

Εθνισμός

Ο πατριωτισμός,  η άποψη που ενθαρρύνει την έκφραση και την καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης, η αφοσίωση των ατόμων στο έθνος στο οποίο ανήκουν, χωρίς όμως καμία διάθεση υποτίμησης ή περιφρόνησης άλλου έθνους. 

Φασισμός 

1. πολιτικοκοινωνικό σύστημα της άκρας δεξιάς, με έντονα αυταρχικό και εθνικιστικό χαρακτήρα, που καταργεί τον κοινοβουλευτισμό και τη δημοκρατία και βασίζεται στο μονοκομματισμό και στον ολοκληρωτισμό: Ο ~ αιματοκύλησε την Ευρώπη. Δε θα περάσει ο ~! 

2. (ιστ.) δικτατορικό καθεστώς που, με αρχηγό το Mουσολίνι, επικράτησε στην Iταλία: Ο ιταλικός ~ κράτησε από το 1922 ως το 1943.
3. χαρακτηρισμός αυταρχικής ενέργειας, πράξης ή καταπιεστικής, δεσποτικής συμπεριφοράς: Ο κοινωνικός / καθημερινός ~ του άντρα απέναντι στη γυναί κα / των γονιών απέναντι στο παιδί.

[λόγ. < ιταλ. fascismo (-ismo = -ισμός)]

 Πολίτευμα 

Το πολιτικό σύστημα οργάνωσης και άσκησης της εξουσίας σε μια χώρα με βάση το σύνταγμά της: Tο ~ της Ελλάδας είναι η κοινοβουλευτική δημοκρατία. || (νομ.) το σύνολο των κανόνων που ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής εξουσίας σε μια χώρα: Δημοκρατικό / κοινοβουλευτικό / μοναρχικό ~.

Δημοκρατία 

1. πολιτικό σύστημα που στηρίζεται στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας και που λειτουργεί με βάση τη βούληση της πλειοψηφίας των πολιτών

2. το συνταγματικό πολίτευμα στο οποίο ο ανώτατος άρχοντας είναι αιρετός

Ναζισμός 

Η ιδεολογία του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού και το καθεστώς που δημιούργησε: Aναβίωση του ναζισμού.

[λόγ. < γαλλ. nazisme & γερμ. Nazismus σύντμ. του Na(zional-So)z(ial)ismus `εθνικοσοσιαλισμός΄ (-isme, -ismus = -ισμός)]

Φιλελευθερισμός
το σύνολο των ιδεών, των θεωριών και των αρχών με τις οποίες διακηρύσσεται η ελευθερία του ατόμου στο οικονομικό, στο πολιτικό και στο θρησκευτικό επίπεδο·
λιμπεραλισμός: Ο ~ ήρθε το 18ο αι. ως αντίδραση στους περιορισμούς του ατόμου από τη μεσαιωνική παράδοση. Πολιτικός / οικονομικός / θρησκευτικός ~. 

H ιδεολογία του φιλελευθερισμού στήριξε πολλές φορές απολυταρχικά καθεστώτα. 

Σήμερα δυστυχώς κατάληξε να ταυτίζεται με το φιλοτομαρισμό.

Σοσιαλισμός είναι η κοινωνικοοικονομική θεωρία και σύστημα που πρεσβεύει την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής.

Κομμουνισμός είναι η κοινωνικοοικονομική θεωρία και σύστημα που πρεσβεύει την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας και των κοινωνικών τάξεων, (όπου το τελικό στάδιο του μετασχηματισμού της κοινωνίας σε μια κοινωνία ισότητας ουδέποτε υπήρξε & φαινομενικά είναι αδύνατο - τουλάχιστο στη παρούσα φάση να υπάρξει). Τουτέστιν Κομμουνισμός ουδέποτε εφαρμόστηκε, όπως άλλωστε & Σοσιαλισμός. (Ένας υποτυπώδης σοσιαλισμός της κακιάς ώρας εφαρμόστηκε σε μία σωρό κρατών, επιδεικνύοντας τα καλά στα κοινά & τα χείριστα στα φιλελεύθερα - καθεστώτα).

Μακεδονικό είναι το πολιτικό πρόβλημα που προέκυψε στο 1ο Παγκόσμιο πόλεμο, από την εσκεμμένη ανικανότητα των πολιτικών να αποτρέψουν τον αλυτρωτισμό, μη επιτρέποντας την ουσιαστική δημιουργία κρατών με βάση τη φυλετική καταγωγή & ιδιομορφίες.

Τώρα όλοι όσοι δηλώνουν απόλυτα Εθνικιστές, πατριώτες, Μακεδόνες, κεντρώοι κλπ  ας μετριάσουν την απολυτότητά τους & ας αναλογιστούν τι ακριβώς είμαστε. 

Να αποφύγουμε τη ρετσινιά του Εθνικο-ναζιστο-σοσιαλο-κομμουνιστο-φιλελε-δημοκρατικο-μπερδεμένου. 

Να σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε ανιστόρητοι & αμαθείς δηλώνοντας ξερόλες, μόνο και μόνο επειδή κάποιοι δήθεν πατριώτες, αντιμετώπισαν την ιστορία & λαογραφία με τη πολιτική!

Μόρφωση έρχεται με την επεξεργασία, την έρευνα & τη διασταύρωση, άλλως έρχεται η παραπληροφόρηση, η πώρωση, η αποβλάκωση, η απολυτότητα, δηλ η  κομματικοποίηση & η εκμετάλλευσή μας!

Πηγές: Λεξικά Τριανταφυλλίδη Κριαρά Γεωργακά

Συλλαλητήριο για τη Μακεδονία... από ποιους!

Αναδημοσίευση από τον Ημεροδρόμο 

Ιδού ποιοι διοργανώνουν το συλλαλητήριο (και μια κουβέντα για τον Μίκη) – των Νίκου Μπογιόπουλου/Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

 Όσοι μιλάμε για τους διοργανωτές των συλλαλητηρίων για το «Μακεδονικό» και τον εθνικιστικό τους χαρακτήρα έχουμε διάφορους σοφιστές της πλάκας να μας ρωτούν όλο αθωότητα:

«Μα καλά, τους εκατοντάδες χιλιάδες που ήταν στη Θεσσαλονίκη τους λέτε ναζί, φασίστες και ακροδεξιούς;»… 

Απαντάμε (άλλη μια φορά): Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν ναζί.

• Όμως οι Κασιδιάρης, Παππάς και το υπόλοιπο χρυσαυγίτικο ασκέρι – που ήταν εκεί – είναι ναζί. 
• Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν φασίστες. Αυτοί που βεβήλωσαν όμως το Μνημείο του Ολοκαυτώματος – και ήταν εκεί – είναι χιτλερικοί. Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν φασίστες. Όμως αυτοί που έκαψαν το κτίριο στην πόλη – και ήταν εκεί – είναι φασίστες. 
• Όχι, όσοι ήταν στο συλλαλητήριο στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν ήταν ακροδεξιοί. Όμως αυτοί που από βήματος του συλλαλητηρίου έβγαζαν κορώνες κατά των «γυφτοσκοπιανών», όπως ο Φράγκος Φραγκούλης, και κραύγαζαν από εξέδρας και δίπλα στους διοργανωτές το «αλήτες, προδότες, πολιτικοί» είναι ακροδεξιοί. 

Πατριώτη, λοιπόν, εσύ που πήγες στο συλλαλητήριο και νιώθεις (ή παριστάνεις) τον θιγμένο, ότι τάχα αναφερόμαστε σε σένα όταν σου μιλάμε για τους διοργανωτές και κάποιους από τους συμμετέχοντες, να αφήσεις τα «σάπια», και 

εφόσον δεν είσαι φασίστας – που δεν είσαι – 

να πάρεις θέση για το γεγονός ότι μετατρέπεσαι στο υπόστρωμα 

για να κάνουν οι φασίστες τη δουλίτσα τους 

(για περισσότερα επ’ αυτού εδώ: http://www.imerodromos.gr/patrioti-ase-ta-sapia).
Τώρα που συνεννοηθήκαμε(;) ας πάμε να δούμε ποιοι είναι τόσο οι διοργανωτές του νέου συλλαλητηρίου της Αθήνας, όσο και εκλεκτοί φορείς που καλούν σε αυτό.

Μιχάκης
Για τη παροχή άδειας χρήσης της πλατείας Συντάγματος την Κυριακή κατατέθηκαν στον δήμο Αθηναίων δυο αιτήσεις. 

Η μια (που απορρίφθηκε) ήταν από τον Δημήτριο Μιχάκη, ο

Ευρωπαική "ένωση" ...

Είναι σφαγΕΕίο – Αποδέσμευση!

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Αναδημοσίευση • 8 Απριλιου 2017 

mpog@imerodromos.gr 

facebook.com/mpogiopoulos 

Το 4ο Μνημόνιο ήρθε. Και θα είναι ολίγον… «στενάχωρο», όπως μας είπε ο κ.Τσακαλώτος. Αλλά αυτή τη φορά δεν το λένε Μνημόνιο. Το λένε «αξιολόγηση». Η δε Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα το λένε «πρόοδο».

Στο μεταξύ η εμπειρία του παρελθόντος αλλά και οι εξελίξεις του παρόντος «φωνάζουν» για το αυτονόητο. Επιβεβαιώνουν το προφανές:

Το θέμα για την Ελλάδα όσον αφορά την ΕΕ δεν είναι η διαπραγματευτική δεινότητα του εγχώριου «διαπραγματευτή», οι τσαχπινιές ή τα τσαλιμάκια στο πλαίσιο της «θεωρίας των παιγνίων». Το θέμα είναι αυτό καθ’ αυτό το «παίγνιο». Το θέμα είναι αυτή καθ’ αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το θέμα είναι ότι: Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Κομισιόν της, το Eurogroup της, η Τράπεζά της, οι χτεσινοί, οι νυν και οι αυριανοί Σόιμπλε της, δεν είναι το «κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι»,

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν, είναι και θα είναι το Διοικητήριο όπου στεγάζεται μια στυγνή «κομαντατούρ» της διεθνούς, της ευρωπαϊκής και της εγχώριας πλουτοκρατίας. Είναι μια ακρίδα που έχει επιπέσει επί της κεφαλής του ελληνικού και όλων των λαών της Ευρώπης.

Γιατί δεν αντιδρούν οι Ελληνες;

Αναδημοσίευση από protagon.gr

Κι όμως, υπάρχει απάντηση…

Το γεγονός ότι η οικονομική κρίση όχι μόνο δεν ξεπερνιέται, αλλά μεταλλάσσεται σε κάτι άλλο, οφείλεται σε μία παράμετρο που αναδείχθηκε στο Φόρουμ των Δελφών. 

Κάποιες ενοχλητικές επισημάνσεις

Στον όγδοο χρόνο της κρίσης και με το εγγενές οικονομικό πρόβλημα της χώρας να παραμένει στην ουσία άθικτο, μία άλλη αναζήτηση είναι φανερό ότι επιχειρείται – τουλάχιστον από κάποιους.

Είτε μιλούν για την εθνική μας υπνοβασία, είτε αναρωτιούνται γιατί δεν αντιδρούν οι Ελληνες σε όλα όσα τους συμβαίνουν, όσοι αγωνιούν φαίνεται πως καταλήγουν κάπου: τα ζητήματα δεν είναι μόνο οικονομικά. Δεν λύνονται μόνο πολιτικά. Ούτε ξεπερνιούνται με συνθήματα και πολιτικές αερολογίες.

Υπό την έννοια αυτή, το τετραήμερο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών που ολοκληρώθηκε την Κυριακή 5 Μαρτίου, έδωσε ευκαιρία σε όσους ήθελαν και μπορούσαν, να δουν μία άλλη διάσταση της κρίσης.

Παράλληλα με την αγωνία (τετριμμένη πλέον…) για το αν θα κλείσει η αξιολόγηση και ποιες ντρίμπλες θα επιχειρήσουν ο Τσακαλώτος και η Αχτσιόγλου, κάποιες στιγμές στο Φόρουμ έπεσε φως στην βαθύτερη αιτία της κρίσης. Που στην περίπτωση της Ελλάδας είναι μάλλον πολιτιστική. Ενδεχομένως δε να είναι κατά βάση τέτοια.
Το ανέδειξε η κυρία Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, το πρώτο βράδυ των συζητήσεων. «Η σημερινή παγκοσμιοποίηση δημιουργεί ένα αίσθημα ανασφάλειας, το απέραντο κάνει τον άνθρωπο να πέφτει στην αβεβαιότητα και να αναζητά ως λύση την συνωμοσιολογία. Επιτρέπει να καταλάβει αυτό που θέλει να καταλάβει και όχι αυτό που είναι η αλήθεια», είπε.
Το λέμε σήμερα post-truth politics.
Θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί;
Ισως, αν εγκαίρως είχαν αντιληφθεί εκείνοι που πρέπει, ότι η συζήτηση περί Παιδείας και Εκπαίδευσης είναι σημαντικότερη από το πόσο θα περικοπούν οι συντάξεις. «Σκοπός είναι τα παιδιά να μάθουν να μαθαίνουν», είπε με μία φράση η κυρία Αρβελέρ. Και είναι γνωστό ότι τα απλά είναι δύσκολα. Ανάμεσα σε αυτά, η κριτική σκέψη.
Μία συμπληρωματική προσέγγιση στο πρόβλημα επιχείρησε με ενοχλητική για κάποιους ευστοχία, ο καθηγητής Γιώργος Δερτιλής.
Σε μία διάλεξη με θέμα «Η τυραννία της αμάθειας», περιέγραψε πώς η διάβρωση του εκπαιδευτικού συστήματος σε όλα τα πεδία και σε όλες τις βαθμίδες, εν τέλει επιδρά αποσυνθετικά στην ίδια την δημοκρατία. Και το πικρό συμπέρασμα ίσως να είναι ότι με τις σημερινές συνθήκες, σωτηρία δεν υπάρχει…
Ο κ. Δερτιλής αναφέρθηκε διεξοδικά στην σταδιακή και μεθοδευμένη υποβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος κατά την 30ετία που ξεκίνησε το 1980. Ηδη από τότε οι αλλαγές στα σχολεία και τα πανεπιστήμια είχαν προκαλέσει την ανησυχία του, την οποία είχε καταγράψει σε ένα κείμενο με τίτλο «Δωρεάν Πτυχίο».
Εκεί ανέφερε ότι εφόσον σχεδόν όλοι όσοι εισάγονται στο ελληνικό πανεπιστήμιο και «έχουν το προνόμιο να εξετάζονται επ’ άπειρον», θα πάρουν πτυχίο αργά ή γρήγορα και αφού δεν υποχρεούνται να παρακολουθούν μαθήματα, προτιμότερο θα ήταν να το πάρουν προκαταβολικώς μόλις εισαχθούν και εν συνεχεία, όποιος θέλει, με το πτυχίο στην τσέπη, να παρακολουθεί μαθήματα, «με στόχο βέβαια να μάθει γράμματα».
Ηταν μία πρόταση που είχε υποβληθεί και στους αρμοδίους, με προφανή διάθεση επισήμανσης του προβλήματος, όμως απορρίφθηκε από το «Υπουργείο Απαιδευσίας», όπως είπε ο καθηγητής Δερτιλής.
«Η κατάσταση σήμερα είναι απλώς χειρότερη, αποφοιτούν ημιμαθείς σε ποσοστό περίπου 50%-75%», ανέφερε στην ίδια διάλεξη ο καθηγητής. Και προσέθεσε ότι με δεδομένο το διάστημα της υποβάθμισης «μπορεί να φανταστεί κανείς πόσες γενιές θα χρειαστούν για την αποκατάσταση της ζημιάς».
Πώς συνδέονται όλα αυτά με την κρίση;
«Αυτό το πλήθος είναι η μεγαλύτερη δεξαμενή εκλογέων. Αν προσθέσουμε τους αναπόφευκτους βλάκες, αυτό είναι το εκλογικό σώμα που επιβραβεύει τους δημαγωγούς», σημείωσε ο κ. Δερτιλής.
Και η ουσία ποια είναι;
Ότι «δίχως κριτική σκέψη ελάχιστα μπορεί να συνεισφέρει κάποιος στην δίκαιη και εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας και της Δημοκρατίας». Προφανώς επειδή μόνο με αυτήν «διακρίνουμε το σημαντικό από το ασήμαντο, το ωραίο από το άσχημο, το καλό από το κακό, το δίκαιο από το άδικο».
Το επόμενο στάδιο μοιάζει νομοτελειακό: «Ο αμαθής βλαξ είναι κοινός και γνώριμος τύπος ανθρώπου. Εύκολα θα δεχθεί να υπηρετήσει έναν δημαγωγό και θα υποδουλωθεί σε έναν ακόμη πιο μεγάλο δημαγωγό», ανέφερε ο κ. Δερτιλής.
Και προειδοποίησε: «Η δικτατορία των αμαθών πλησιάζει».
Μήπως όμως είναι ήδη εδώ; Αλλωστε, εδώ και δύο χρόνια υπάρχει καταγεγραμμένη μία κοινωνική μάζα (62% των πολιτών), που ψήφισε κάποτε «Όχι» σε ένα δημοψήφισμα, επειδή έτσι της υπαγορεύθηκε, χόρεψε τσάμικα στο Σύνταγμα, μετά επιβράβευσε εκλογικά το «Ναι» και σήμερα αναζητεί ακόμη πολιτικά άλλοθι για την δήθεν αριστεροσύνη της…

Σχετικά
http://www.delphiforum.gr/press

7 Ρίζες δοσίλογων που διαφεντεύουν στην Ελλάδα...

ΕΠΤΑ ΦΑΜΙΛΙΕΣ ΑΠΟ “ΡΙΖΕΣ” ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΔΙΑΦΕΝΤΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΔΗΜ.ΚΟΥΚΟΥΝΑ

Από την πρώτη γερμανική κατοχή μέχρι το 2014

Όπως ακριβώς τονίζω στο νέο βιβλίο μου “Τα ένοχα μυστικά της Κατοχής” (βλ. και το ιστολόγιο aera2012.blogspot.gr), που θα κυκλοφορήσει σύντομα, στα τελευταία χρόνια βιώνουμε ένα ιδιότυπο κατοχικό καθεστώς, που αν προχείρως συγκριθεί με την τελευταία ιστορική περίοδο κατά την οποία η χώρα μας τελούσε υπό ξενική κατοχή, μεταξύ 1941 και 1944, θα διαπιστώσουμε πολλές ομοιότητες. Ίσως η πιο σημαντική ομοιότητα είναι ότι κυρίαρχοι ήταν τότε, όπως και τώρα, οι Γερμανοί, λιγότερο ή περισσότερο εκλεπτυσμένοι. Το πιο ενδιαφέρον είναι όμως ότι πέριξ των κατακτητών τότε, όπως και τώρα συμβαίνει, λειτουργούσε ένα εγχώριο πολιτικοοικονομικό σύστημα με ποικίλες προεκτάσεις.

Η κλασική ρήση ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, εδώ έχει μια αξιοπρόσεκτη εφαρμογή. Και επειδή η ιστορική αλήθεια είναι ανώτερη από κάθε επιμέρους πολιτική ή άλλη σκοπιμότητα, αξίζει να εμβαθύνουμε σε κάποιες άγνωστες πτυχές που θα έπρεπε να επισημανθούν. Δυστυχώς επειδή η σύγχρονη ιστορία, ιδιαίτερα δε η κρίσιμη δεκαετία 1940, έχει μέχρι σήμερα συστηματικά κακοποιηθεί ένθεν κακείθεν, πολλά είναι τα αξιοσημείωτα που έχουν αποκρυβεί ή διαστρεβλωθεί. Περισσότερο παρά ποτέ, τώρα είναι η ώρα να τα εντοπίσουμε, να τα μελετήσουμε με υπευθυνότητα, να τα δούμε με ανοιχτή ματιά και οπωσδήποτε ανεπηρέαστα από προκαταλήψεις ή σκοπιμότητες. Η άγνοια και η ημιμάθεια συνέβαλαν σε μια παραμόρφωση του πολιτικού συστήματος κατά τη μεταπολεμική περίοδο, με αποτέλεσμα να καταστεί αυτό ένα επικίνδυνο μόρφωμα για τη χώρα μας, που αδίστακτα οδήγησε τον λαό μας στην εξαχρείωση και την εξαθλίωση.

Οι πολιτικές οικογένειες ...

Το μέγα ζητούμενο είναι κάποτε να ξαναδούμε υπό άλλη οπτική γωνία την πορεία των πολιτικών οικογενειών που διαχρονικά κυριαρχούν. Στην κατοχική περίοδο 1941-44 εμφανίζονται κάποιες τέτοιες οικογένειες, οι επίγονοι των οποίων συνεχίζουν μέχρι σήμερα να διαχειρίζονται τις τύχες της χώρας. Κατά κανόνα πρόκειται για γενάρχες οικογενειών, που – αν και αρχικά συνεργάστηκαν με τον κατακτητή – πρόλαβαν να καλύψουν την όποια επιλήψιμη δραστηριότητά τους.

Παιδομάζωμα στον εμφύλιο...

Αναδημοσίευση της 30.8.16 

 από "Ντοκουμέντα του επαναστατικού κινήματος"

Το παιδωμάζωμα της Φρειδερίκης 

και η διάσωση των παιδιών 

από τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας 

Αυτή την αντικομμουνιστική «καραμέλα» που ξεκίνησε από την προπαγάνδα του μετεμφυλιακού κράτους σχετικά με το «παιδομάζωμα» που έκαναν οι κομμουνιστές , «αρπάζοντας» παιδιά τα οποία έστελναν στο «σιδηρούν παραπέτασμα» για να «τα δηλητηριάσουν με το μικρόβιο του κομμουνισμού», την πιπιλάνε οι αστοί παραχαράκτες της ιστορίας μας, μέχρι σήμερα και δεν λέει να λιώσει.

Αφορμή, λοιπόν, γι’ αυτή την ανάρτηση το βιβλίο που κυκλοφόρησε την Κυριακή η φυλλάδα «Δημοκρατία» που αναφέρετε «Στην τελική νίκη του Εθνικού στρατού, στο χρονολόγιο των μαχών και στο παιδομάζωμα». 
Στο τελευταίο θα σταθούμε με την βοήθεια δυο βιβλίων. Του Βασίλη Ραφαηλίδη «Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους» και στο βιβλίο του Δημήτρη Σέρβου «Το παιδομάζωμα και ποιοι φοβούνται την αλήθεια».

Το μεγάλο μας τσίρκο (ολόκληρο το κείμενο & το ηχητικό έργο του 74)

"Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω

περίμενε μια στάλα ν' ανασάνω

και να σκεφτώ 

αν πρέπει να γελάσω,

να κλάψω, να φωνάξω, 

ή να σωπάσω..."

Το μεγάλο μας Τσίρκο

του Ιάκωβου Καμπανέλη

Το θεατρικό έργο «Το μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σταθμός για το ελληνικό θέατρο, ανέβηκε το καλοκαίρι του ’73 στα χρόνια της δικτατορίας και οι παραστάσεις του ήταν στην ουσία οι μαζικότερες – μέχρι το Πολυτεχνείο – πολιτικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.
Πάνω από 400.000 θεατές σε Αθήνα και επαρχία παρακολούθησαν το έργο που συντελεστές του ήταν μεταξύ άλλων, ο Καζάκος, η Καρέζη, ο Παπαγιαννόπουλος, ο Ξυλούρης, ο Ξαρχάκος και ο Ευγένιος Σπαθάρης. 

Η θεατρική – μουσική παράσταση «Ξύπνα Ραγιά» αποτελεί μια προσπάθεια μεταφοράς του «Μεγάλου μας Τσίρκου» στη σχολική θεατρική πραγματικότητα. Έτσι οι σκηνές «Έναρξις», «Το ‘21», «Ερχομός του Όθωνα», «Γκιλοτίνα», «3η Σεπτέμβρη», «Μεγάλες Δυνάμεις β΄», «Το άγαλμα» και «Τα επινίκια», με ελάχιστες προσαρμογές, προέρχονται από αυτό το εξαιρετικό θεατρικό έργο. Απαραίτητο για να μπει κανείς στο κλίμα της παράστασης, είναι να προμηθευτεί το δίσκο με τα ηχητικά ντοκουμέντα και τα τραγούδια της : «Το Μεγάλο μας Τσίρκο – Σταύρος Ξαρχάκος».

Χρήσιμο εργαλείο για τη διαμόρφωση του παρακάτω κειμένου 

στάθηκε επίσης και το βιβλίο της Βασιλικής Κυριοπούλου «Βοήθημα για σχολικές γιορτές», εκδ. Ντουντούμη, που αποτελεί τη μόνη ίσως ενδιαφέρουσα συλλογή κειμένων και ποιημάτων στο είδος της. 

Όταν Έλληνες πρόσφυγες έβρισκαν καταφύγιο στη Συρία

(Αναδημοσίευση από  fractalart 05/11/2015, 11:58 πμ)

Του Τάκη Κατσιμάρδου // 

Καθώς τα κύματα των προσφύγων από τη Συρία προς τη χώρα μας συνεχίζονται, έχει ενδιαφέρον να ανατρέξουμε σε μερικές σχετικές ιστορικές σελίδες. Με πρωταγωνιστές, όμως, Έλληνες.

Φωτογραφικό ντοκουμέντο με Έλληνες πρόσφυγες στο Χαλέπι να περιμένουν στην ουρά

 για συσσίτιο του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού.

Προς τη Συρία και από τη Συρία. 
Τουλάχιστον τέσσερις φορές σημειώνεται στα χρονικά το φαινόμενο, έχοντας μαζικό χαρακτήρα:
• Το 1923 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή στο πλαίσιο της υποχρεωτικής ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
• Το 1939 όταν η περιοχή της Αλεξανδρέττας, μέρος της Μεγάλης Συρίας, προσαρτήθηκε στις επαρχίες της Τουρκίας.
• Το 1860 όταν ξεκίνησαν σφαγές και διώξεις χριστιανών στη Β. Αφρική.
• Το 1882 στη διάρκεια της αιγυπτιακής επανάστασης.

Στις περιπτώσεις αυτές προστίθεται και ένα άλλο κύμα Ελλήνων προς τη Συρία και άλλες χώρες της ευρύτερης περιοχής την περίοδο της γερμανικής κατοχής.
Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες Έλληνες πρόσφυγες βρέθηκαν στη Συρία και Έλληνες πρόσφυγες ήρθαν από την ευρύτερη περιοχή στην Ελλάδα διαφέρουν ριζικά μεταξύ τους. 

Κοινός, όμως, παρονομαστής ήταν ο πόλεμος και ο φόβος για τη ζωή τους. Αλλά και η ομοιότητα των προσφυγικών τραγωδιών ανεξαρτήτως εποχών, προέλευσης και προορισμού των θυμάτων.

Γιατί δεν υπογράφηκαν οι δηλώσεις μετανοίας... (Κ δεσποτόπουλος)

Αναδημοσίευση...

Κων/νος Δεσποτόπουλος

«Γιατί δεν υπογράφω τη δήλωση μετανοίας»

Προς το
Παρά τω Γ.Κ.Π.Α. Προανακριτικόν Γραφείον

Υπόμνημα
του εφέδρου ανθ/γού Πεζικού Δεσποτοπούλου Κων/νου

Ο υπογεγραμμένος έφεδρος Ανθυπολοχαγός Πεζικού Δεσποτόπουλος Κωνσταντίνος, διατελέσας εν τω πολιτικώ βίω υφηγητής της φιλοσοφίας του δικαίου εν τω Πανεπιστημίω Αθηνών και συγγραφεύς βιβλίων ηθικής και φιλοσοφίας καθόλου, εις συμπλήρωσιν της ενώπιον υμών γραπτής καταθέσεως, και ειδικώς ως προς τους λόγους δι’ ους είναι ηθικώς αδύνατος δι’ εμέ η υπογραφή της αιτηθείσης «δηλώσεως», έχω να προσθέσω τα εξής:

Τα ονόματα των 163 οικονομικών μεγαλοδοσιλόγων της Κατοχής

Αναδημοσίευση
Posted by venceremos on 7 Φεβρουαρίου 2016 in Αποκαλύψεις-άρθρα, κατοχή 

Παρουσιάζουμε εδώ τους 163 οικονομικούς μεγαλοδοσιλόγους, οι οποίοι κερδοσκόπησαν και πλούτισαν επί Κατοχής. Δεν είναι απαραιτήτως όλοι αυτοί μαυραγορίτες.




Είναι όμως όλοι τους εκείνοι που δεν δίστασαν να συναλλαγούν με τις Αρχές Κατοχής, αναλαμβάνοντας προμήθειες ή κατασκευές για λογαριασμό τους.

Παρά το γεγονός ότι δεν έχει αφαιρεθεί ούτε ένα όνομα, ο κατάλογος αυτός δεν είναι πλήρης.

Τον δημοσιεύουμε λοιπόν μάλλον ενδεικτικά, ώστε να ανιχνεύσουμε κάποια γνωστά ονόματα που απέκτησαν την τεράστια περιουσία τους, ελισσόμενοι επί Κατοχής και εκμεταλλευόμενοι τις περιστάσεις. Την ώρα που άλλοι συνάδελφοί τους πεινούσαν και δυστυχούσαν, που κυριολεκτικά δεν είχαν να θρέψουν την οικογένειά τους, που δεν μπορούσαν να διατηρήσουν τις επιχειρήσεις τους ή για λόγους αρχής δεν δέχονταν να ασκήσουν το επάγγελμά τους υπό τις συνθήκες αυτές, οι άνθρωποι αυτοί έσπευσαν με περισσή προθυμία να υπηρετήσουν τον κατακτητή ως νεροκουβαλητές
Εμπορεύθηκαν τη δυστυχία του λαού μας εκείνη την κρίσιμη ώρα. Κατά βάθος δεν είναι οι «έξυπνοι» που κατόρθωσαν να επιπλεύσουν. Είναι οι άτιμοι και οι ανέντιμοι που σε ώρα εσχάτης δυστυχίας δεν αδιαφόρησαν μόνο για τον διπλανό τους που έψαχνε στα σκουπίδια για μια μπουκιά, αλλά του αφαίρεσαν από το λιπόσαρκο σαρκίο του τις ελάχιστες ρανίδες αίματος που του είχαν απομείνει.
Δεν είναι σχήμα εντυπωσιασμού. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στη χρονική εκείνη φάση καταστροφής και διάλυσης, ο κατακτητής ανέθετε σε κάποιους εκλεκτούς του τις προμήθειες ειδών που χρειαζόταν και τις κατασκευές οχυρωματικών και άλλων έργων που θεωρούσε απαραίτητες. Όταν μιλάμε για προμήθειες ειδών, εννοούμε όλο το φάσμα παραγωγής, διότι ο κατακτητής (επικαλούμενος μάλιστα και το διεθνές δίκαιο) έπρεπε να τραφεί και να ξενισθεί στον κατακτημένο τόπο.

Η επιμελητεία των Αρχών Κατοχής θεωρούσε τα τιμολόγια των προμηθευτών (κατά κανόνα υπερτιμολογημένα) και τα υπέγραφε, ώστε να τα προσκομίζει προς εξόφληση στην Τράπεζα της Ελλάδος. Έτσι συνέβαινε ο πληθωρισμός να διογκούται και το χρήμα να χάνει ακόμη περισσότερο την αξία του.
Κάνουμε μια απλοϊκή περιγραφή της διαδικασίας, η οποία όμως δεν ήταν πάντα έτσι ιδανική.
Είναι γνωστή η περίπτωση μεγαλοβιομηχάνου επίπλων, ο οποίος… επέτυχε να διαφθείρει τους συνήθως άτεγκτους σε τέτοια θέματα Γερμανούς αξιωματικούς της επιμελητείας και μοιραζόμενος μαζί τους τα δυσθεόρατα κέρδη που τόσο ακόπως αποκόμιζε, προμήθευε με έπιπλα για την καθημερινή τους διαβίωση τους Γερμανούς. Π.χ. ερχόταν με μετάθεση στην Ελλάδα ένας αξιωματικός και, με μέριμνα της επιμελητείας, επιτασσόταν το δωμάτιο ενός καλού αστικού σπιτιού και του το παραχωρούσαν για να κατοικεί.

Οι «μιλημένοι» της επιμελητείας πήγαιναν πριν για να το επιθεωρήσουν και διαπίστωναν ότι χρειαζόταν καινούργιο κρεβάτι, καινούργιο σαλόνι, καινούργιο γραφείο κ.ο.κ. Στη συνέχεια απευθύνονταν στον Έλληνα επιπλοβιομήχανο και έκαναν την παραγγελία τους για άμεση εκτέλεση. Ακολουθούσε η προσκόμιση του τιμολογίου, το οποίο το προωθούσαν στην Τράπεζα της Ελλάδος για είσπραξη και χωρίς καθυστέρηση εκείνη εξοφλούσε τον λογαριασμό του προμηθευτή.
Αλλά τα έπιπλα της κατάστασης δεν παραδίδονταν παρά μόνο στα χαρτιά, αφού άλλωστε τα έπιπλα της ελληνικής οικογενείας που είχε διαταχθεί να παραχωρήσει το επιταγμένο δωμάτιο ήταν σε καλή κατάσταση. Αυτό γινόταν συστηματικά και έτσι συνέρρεε στα ταμεία του Έλληνα προμηθευτή πλούτος και πάλι πλούτος. Αλλά πλούτος αθέμιτος, ούτως ή άλλως.

Οι Γερμανοί «συνεταίροι» έπαιρναν τη μίζα τους και όλα κυλούσαν ομαλά, με μόνιμο χαμένο την Τράπεζα της Ελλάδος που όλο και πλήρωνε. Μέχρι που κάποια στιγμή η ειδική υπηρεσία «εσωτερικών υποθέσεων» της γερμανικής επιμελητείας εντόπισε την απάτη.
Τόσο οι Γερμανοί όσο και ο Έλληνας «συνεταίρος» τους συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν στο στρατοδικείο. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι ποινές ήταν εξοντωτικές, συνήθως θανατικές, ιδιαίτερα για τους Γερμανούς που ήταν αναμεμιγμένοι. Ειδικά μάλιστα τότε, την εποχή του πολέμου, η χιτλερική Γερμανία είχε εκδώσει έναν ιδιώνυμο νόμο «περί προσβολής της εθνικής τιμής» στο εξωτερικό, δηλ. στις κατεχόμενες χώρες. Όποιος Γερμανός αξιωματικός ή οπλίτης λοιπόν υπέπιπτε σε αδικήματα που διέσυραν τη χώρα του (π.χ. βιασμοί, κλοπές, διαφθορά, απρόκλητες προσωπικές επιθέσεις κλπ.) υφίστατο αυστηρότατες κυρώσεις.

Θα αναρωτηθείτε τη συνέχεια.

Ο Έλληνας επιπλοβιομήχανος (πρόκειται περί του Ελ. Σαρίδη) επέζησε. Ύστερα από κάποιων μηνών αγωνία για τη ζωή του, κατάδικος ων πλέον, επέτυχε να μετατραπεί η ποινή του. Για να το κατορθώσει αυτό, πλήρωσε ένα μυθώδες ποσόν σ’ έναν άλλον Έλληνα. Σ’ έναν γερμανομαθή νεαρό τότε Έλληνα δικηγόρο, ο οποίος ως «εξ απορρήτων» του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού είχε καλλιεργήσει ισχυρές φιλίες με τους εδώ Γερμανούς διπλωμάτες και στρατηγούς. Έχοντας τις κατάλληλες συστάσεις στην τσέπη του, ταξίδεψε στο Βερολίνο και κατόρθωσε να γλυτώσει τον πελάτη του.

Όχι όμως και τους Γερμανούς «συνεταίρους» του τελευταίου. Ο Έλληνας προμηθευτής θα είχε μεταπολεμικά να διηγείται τις διώξεις που υπέστη από τους Γερμανούς, χωρίς βέβαια να αναφέρει στους αγνοούντες από τους συνομιλητές του περί τίνος επρόκειτο, ενώ ο νεαρός εκείνος δικηγόρος (ο Ιωάννης Γεωργάκης, αργότερα εξ απορρήτων του μεγαλοεφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση) επέπρωτο αργότερα να γίνει μέλος της Ακαδημίας Αθηνών…
Αν κάπως έτσι αντλούσαν τα αμύθητα κέρδη τους οι προμηθευτές των Αρχών Κατοχής, φαντασθείτε τι γινόταν με τους εργολάβους και τους κατασκευαστές τεχνικών έργων. Ας αναλογισθούμε την πρώτη ημέρα της Κατοχής πόσοι δρόμοι, πόσα γεφύρια, πόσα λιμάνια και πόσες εγκαταστάσεις είχαν καταστραφεί. Αλλά και στη συνέχεια πόσες ανάγκες προέκυπταν για τις Κατοχικές Αρχές να ανεγείρουν φυλάκια, διάφορες εγκαταστάσεις, στρατόπεδα, οικήματα, φυλακές, κτίρια, αποθήκες, να ιδρύουν ή να επεκτείνουν αεροδρόμια και λιμάνια, να κατασκευάζουν οχυρωματικά έργα κ.ο.κ.

Έτσι άρχισε η «χρυσή εποχή» των διαπλεκομένων κατασκευαστών. Γνωστοί εργολήπτες και πολιτικοί μηχανικοί έσπευσαν να διασυνδεθούν καταλλήλως με αρμόδιους Γερμανούς και Ιταλούς αξιωματικούς για να παίρνουν τις αναθέσεις. Φυσικά δεν συνεργάστηκαν όλοι, πολλοί δεν θέλησαν ούτε καν να εργασθούν σε τέτοια έργα και προτίμησαν να πεινάσουν σε όλη την κατοχική περίοδο, αρνούμενοι να συμπράξουν στα στρατιωτικά έργα του εχθρού.
Όμως πολλά γνωστά ονόματα συνεργάστηκαν. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένας Έλληνας πολιτικός μηχανικός έφτασε στο σημείο να εφεύρει ένα υποκατάστατο των φορτηγίδων που οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν για τη μεταφορά υλικών στα νησιά. Τα καΐκια και τα άλλα πλοιάρια είχαν λόγω των πολεμικών γεγονότων περιορισθεί αριθμητικά και δεν επαρκούσαν στον κατακτητή για την εξυπηρέτησή τους.

Ο ευφάνταστος πολιτικός μηχανικός έδωσε τη λύση, κατασκευάζοντας φορτηγίδες από …μπετόν αρμέ. Στην αρχή ναυαγούσαν συχνά, αλλά εκείνος ο δαιμόνιος συμπατριώτης μας συνεχώς βελτίωνε το κατασκεύασμά του.Και οι Γερμανοί ενθουσιάστηκαν τόσο πολύ που είχαν εξασφαλίσει μια τέτοια καινοτόμο λύση για τις μεταφορές τους, ώστε έστειλαν αντίγραφα της εφεύρεσης στο Βερολίνο και από εκεί σε άλλες παραθαλάσσιες κατεχόμενες χώρες. Εννοείται ότι ο ίδιος θησαύρισε εξωφρενικά, αφού άλλωστε και εδώ το Ελληνικό Δημόσιο πλήρωνε.

Οι πολιτικοί μηχανικοί που είχαν αναλάβει την εκτέλεση τεχνικών και οχυρωματικών έργων από τις αρχές της Κατοχής μέχρι την άνοιξη του 1944 κέρδισαν κυριολεκτικά αμύθητα ποσά. Αν πάτε στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας και ρίξετε μια ματιά, αναζητώντας ποιο είναι το μεγαλύτερο και πολυτελέστερο μαυσωλείο, θα διαπιστώσετε ότι ανήκει σ’ έναν τέτοιον οικονομικό δοσίλογο, που θέλησε να διαιωνίσει την κατοχική αίγλη του ίδιου και της οικογένειάς του, εξασφαλίζοντας μάλιστα στα σκοτεινά εκείνα χρόνια την (παράνομη) άδεια του Δήμου Αθηναίων.
Σχεδόν όλοι οι κατασκευαστές, ύστερα από την άνοιξη του 1944, αν όχι νωρίτερα, χωρίς να πάψουν να παίρνουν αναθέσεις και να συνεχίζουν την είσπραξη των αμύθητων κερδών τους, περνούν σε ένα άλλο στάδιο: σκέπτονται και το αύριο.

Αρχίζουν να ενισχύουν οικονομικά διάφορες αντιστασιακές οργανώσεις, να χρηματοδοτούν αντιστασιακά έντυπα, στέλνουν κάποιο από τα παιδιά τους στα βουνά ή ακόμα και στο εξωτερικό για να «συμμετάσχουν στον κατά του εχθρού πόλεμο», ή επιτυγχάνουν να διασυνδεθούν με πράκτορες των συμμαχικών υπηρεσιών, στους οποίους παραδίδουν τα τοπογραφικά των έργων που εκτελούν και σωρεία άλλων χρήσιμων πληροφοριών που υποπίπτουν στην αντίληψή τους περί οχυρώσεων, νηοπομπών, ελλιμενισμών κλπ. Πολλές φορές τα χρήσιμα στοιχεία που διοχετεύονται στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής καταλήγουν στον βομβαρδισμό των υπό εκτέλεση έργων. Αυτό δεν είναι άσχημο, διότι έτσι παίρνουν νέα ανάθεση να ξαναρχίσουν από την αρχή, οπότε αυξάνεται ο τζίρος.
Με όλη αυτή τη διαδικασία, πολλοί από τους κατασκευαστές, που παραπέμφθηκαν μεταπολεμικά να δικαστούν για δοσιλογισμό στην Ελληνική Δικαιοσύνη, έφεραν ως μάρτυρες υπεράσπισης Βρετανούς αξιωματικούς ή αξιόπιστους αντιστασιακούς, οι οποίοι φυσικά κατέθεσαν ότι οι κατηγορούμενοι συνέβαλαν στη …συμμαχική νίκη. Ευνόητο είναι ότι σχεδόν όλοι αθωώθηκαν και οι θησαυροί θησαυροί. Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση ήταν των μετόχων μιας τεχνικής εταιρίας, γνωστών ονομάτων της αθηναϊκής κοινωνίας (ο αδελφός του ενός υπήρξε μάλιστα επί πολλά χρόνια βουλευτής και υπουργός), οι οποίοι όχι μόνο δεν καταδικάστηκαν, αλλά και …παρασημοφορήθηκαν! Φυσικά στα μεταπολεμικά χρόνια διατήρησαν όλη τους την αίγλη και συνέχισαν οι ίδιοι, και σήμερα οι κληρονόμοι τους, να παίρνουν μεγάλα δημόσια έργα με προϋπολογισμούς που καλύπτονταν από τις αμερικανικές βοήθειες.

Κάπως έτσι έχει γραφεί η ιστορία των οικονομικών δοσιλόγων. Και αν τελικά δεν τα κατάφεραν να γλυτώσουν τις καταδίκες και τις τιμωρίες, επανήλθαν λαύροι και στελέχωσαν τη νεώτερη μεγαλοαστική τάξη.
Μέσα στα ονόματα του καταλόγου που δημοσιεύεται, θα παρατηρήσει κανείς ανθρώπους που μεταπολεμικά συνέχισαν την πληθωρική παρουσία τους στην ελληνική οικονομία, ορισμένοι μάλιστα έγιναν οι στυλοβάτες της μεταπολεμικής ελληνικής οικονομίας. Έως και σήμερα διατήρησαν τον πλούτο αυτόν, τον επαύξησαν και κάποιοι μάλιστα έγιναν τιμητές και με το χρήμα τους απέκτησαν φωτοστέφανα. Κάποιων άλλων τα παιδιά και τα εγγόνια συνεχίζουν να δρέπουν δάφνες στην οικονομική ζωή του τόπου ως μεγαλομεγιστάνες, στηριζόμενοι στον πλούτο που με τέτοιο τρόπο συνελέγη.
Θα εκπλαγεί κανείς διαπιστώνοντας ότι μέσα στον κατάλογο αυτόν δεν λείπουν εβραϊκά ονόματα. Το θέμα όμως δεν μας είναι άγνωστο. Πράγματι Έλληνες Εβραίοι υπήρξαν αρκετοί που συνεργάστηκαν οικονομικά με τον κατακτητή, αλλά και πολιτικά!
Μεταπολεμικά η Ελληνική Πολιτεία, αν και τιμώρησε τους οικονομικούς δοσιλόγους, δεν εξάντλησε την αυστηρότητά της ώστε να τους απομονώσει. Ούτε και η κοινωνία τους απολάκτισε. Αντίθετα, οι αρχές τους αντιμετώπισαν συχνά ευνοϊκά, σεβόμενες προφανώς την ογκώδη οικονομική επιφάνεια που είχαν στο σκότος και σε βάρος του λιμώττοντος λαού αποκτήσει.

Και όταν κάποτε ο οικονομικός δοσιλογισμός ξεχάστηκε, τα ίδια πρόσωπα, δηλ. πολλά απ’ αυτά, επανέκαμψαν με ζήλο στην επιχειρηματική δράση. Απαίτησαν προνόμια και τα έλαβαν. Με τα ισχυρά κεφάλαια, κεφάλαια που είχαν αποκτηθεί με κατοχικό «ιδρώτα» και υπό καθεστώς άκρατου αμοραλισμού, επένδυσαν σε μονοπωλιακά ή ολιγοπωλιακά είδη και τα πολλαπλασίασαν. Έγιναν οι Ηρακλείς της ελληνικής οικονομίας. Και σήμερα ακόμη, ύστερα από εξήντα χρόνια και παρά τις ζημίες και απώλειες σε περιόδους κρίσεων, υπάρχουν Έλληνες μεγιστάνες στηριζόμενοι στα κεφάλαια που συγκεντρώθηκαν χάρη στην οικονομική συνεργασία με τον εχθρό.

Θα αποφύγουμε τον πειρασμό να επιμείνουμε σε συγκεκριμένα ονόματα, αν και όποιος ενδιαφέρεται μπορεί μόνος του να κάνει συσχετισμούς. Θα βρει μεγιστάνες που επί δεκαετίες πρωταγωνίστησαν στην οικονομική ζωή του τόπου. Θα βρει μεγαλοεπιχειρηματίες που προχώρησαν σε ποικίλες άλλες δραστηριότητες και κατέστησαν ταγοί της κοινωνίας μας, καθώς ανυποψίαστη η κοινή γνώμη είχε λησμονήσει την προέλευση των χρημάτων τους. Άλλους που χρηματοδότησαν μεγάλα ονόματα της πολιτικής ή άλλους που αναμίχθηκαν οι ίδιοι στην πολιτική για να γίνουν οι ίδιοι ή οι γόνοι τους υπουργοί και διαπρεπείς προσωπικότητες, χωρίς κανείς να φαντάζεται ότι με την εύνοια του κατακτητή απέκτησαν το παντοδύναμο χρήμα. Ορισμένους μάλιστα που δεν δίστασαν να διαθέσουν ψιχία (αναλογικά) από την περιουσία τους, τέτοιας πραγματικής αξίας όμως ώστε να τους απονεμηθεί μέχρι και ο τίτλος του εθνικού ευεργέτη! Και άλλοι, και άλλοι.
Εκτός από τους αναφερόμενους οικονομικούς δοσιλόγους, υπάρχουν και άλλες παρεμφερείς κατηγορίες, όπως οι κατοχικοί μεγαλομαυραγορίτες. Διαθέτοντας και καλλιεργώντας πάσης φύσεως διασυνδέσεις με τις Αρχές Κατοχής συγκέντρωσαν στα χέρια τους ποσότητες δυσεύρετων ειδών, κυρίως τροφίμων ευρείας κατανάλωσης, που τις έσπρωχναν στην κατανάλωση με χιλιοπλάσιες τιμές.

Το αποτέλεσμα ήταν οι μεν μαυραγορίτες να θησαυρίζουν ανενόχλητοι και φυσικά ανεξέλεγκτοι, ο δε λαός να στερείται τα στοιχειώδη αγαθά που θα μπορούσε να προμηθευθεί, εκτός αν ήταν έτοιμος να διαθέσει ένα ολόκληρο σπίτι για να εξασφαλίσει λίγα μόλις γεύματα. Οι θάνατοι από πείνα οφείλονται σ’ αυτό το κλίμα μαυραγοριτισμού που απλώθηκε επί Κατοχής, ιδιαίτερα τον πρώτο χρόνο, τον φοβερό χειμώνα 1941-42.
Οι μαυραγορίτες ήταν στο στόχαστρο των κατοχικών κυβερνήσεων, ακόμη και των ίδιων των κατακτητών, αφού τους εξέθεταν στην κοινή γνώμη ως αδιαφορούντες για την επιβίωση του λαού. Ο στρατηγός Τσολάκογλου, ο κατοχικός πρωθυπουργός, σε πολλές περιπτώσεις παρενέβη θεαματικά για να ελέγξει την κατάσταση αυτή και είναι χαρακτηριστική η παρέμβασή του αυτή με τη χειροδικία του (τουτέστιν με τα χαστούκια του) προς κάποιους συλληφθέντες επ’ αυτοφώρω μεγαλομαυραγορίτες τροφίμων.

Ανάλογη θεαματική αντιμετώπιση είχαν και άλλοι συνάδελφοί τους, αυτή τη φορά από τους Γερμανούς, οι οποίοι μάλιστα για παραδειγματισμό τους απαγχόνισαν από τους στύλους σε μεγάλους αθηναϊκούς δρόμους.
Το παράδοξο όμως είναι που μεταπολεμικά αυτοί οι μεγαλομαυραγορίτες επέζησαν οικονομικά, αλλά και κοινωνικά, παρά το γεγονός ότι η κατοχική συμπεριφορά τους ήταν πάνω απ’ όλα αντικοινωνική και ανθελληνική. Και βεβαίως όσοι δεν επέζησαν βιολογικά, είχαν τους φυσικούς διαδόχους τους για να πάρουν τη σκυτάλη και να συνεχίσουν το μεσουράνημα των επιχειρήσεών τους. Και πάλι το κατοχικό παρελθόν ξεχάστηκε. Και έχουμε χαρακτηριστική περίπτωση τον γόνο ενός τέτοιου μεγαλομαυραγορίτη τροφίμων, διαθέτοντα πάντα το ισχυρότατο ταμείο που με τέτοια διαγωγή είχε σχηματίσει ο πατέρας ή ο παππούς του, να φθάσει – πενήντα χρόνια αργότερα – στη δημοσιότητα, ως αγοραστής της κληρονομητέας έπαυλης Μινέικο του Ψυχικού, την οποία αγόρασε από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι εκείνος που και μόλις πρόσφατα εμφανίσθηκε πάλι στη δημοσιότητα, επειδή ζητεί να του επιστραφούν τα χρήματα που είχε διαθέσει για την αγορά, η οποία ύστερα από ένα περίπλοκο πλέγμα διαδικασιών, ακυρώθηκε.

Και, να προσθέσουμε, είναι ο ίδιος που στα τελευταία χρόνια τιμήθηκε με ηγετική θέση στη διοίκηση του Κολλεγίου Αθηνών.
Όλους αυτούς τους οικονομικούς μεγαλοδοσιλόγους, που απέκτησαν τέτοιες αμύθητες περιουσίες, ο πανδαμάτωρ χρόνος – όπως ήταν αναμενόμενο – δεν τους λησμόνησε και ελάχιστοι σήμερα ίσως επιζούν. Αλλά και εκείνοι που πέθαναν και εκείνοι που τυχόν ζουν ανάμεσά μας, έχουν επιμελώς αποκρύψει το πραγματικό παρελθόν τους. Θα ήταν έλλειψη στοιχειωδών φυσικών ανακλαστικών, αν γινόταν διαφορετικά.
Αλλά η ιστορία δεν καταγίνεται στην παροχή συγχωροχαρτίων. Έχει διαφορετική αντίληψη και η κρίση της δεν επηρεάζεται από συναισθηματισμούς και υποκειμενισμούς. Η πολιτεία μπορεί με άνεση να αμνηστεύει, όπως και η κοινωνία.

Η ιστορία όμως δεν έχει τέτοιο δικαίωμα – και βεβαίως σε κάθε ευκαιρία το αποδεικνύει.

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΔΟΣΙΛΟΓΩΝ

1. Αβραμίδης Ι., επιχειρηματίας
2. Αγγελόπουλος Θ. & Υιοί, επιχειρηματίες
3. Αγιουτάντης Α., εργολάβος
4. Αλβανόπουλοι Κ. και Ι., εργολάβοι
5. Αντωνόπουλος Α., εργολάβος
6. Βαρχανέα Σ., επιχειρηματίας
7. Βασιλάκος Α., εργολάβος
8. Βασιλειάδης Α., επιχειρηματίας
9. Βέλλιος Ε., εργολάβος
10. Βερνίκος Α., επιχειρηματίας
11. Βερνίκος Ν., επιχειρηματίας
12. Βερνίκος Ν., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
13. Βόμβα Αφοί, προμηθευτές Αρχών Κατοχής
14. Βόμβας Τ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
15. Βορρεάδης Ι., επιχειρηματίας
16. Γεωργιάδης Γ., επιχειρηματίας
17. Γεωργιάδης Σ., επιχειρηματίας
18. Γιαδικιάρογλου Ρ., επιχειρηματίας
19. Γιαδικιάρογλου Φ., επιχειρηματίας
20. Γιαννουλάτος Ε., επιχειρηματίας
21. Γιατζόγλου Ε., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
22. Γκέρτσος Δ., επιχειρηματίας
23. Γκέρτσος Θ., επιχειρηματίας
24. Γκέρτσος Κ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
25. Γκορίτσας Ε., εργολάβος
26. Γκουντελιάν Α., εργολάβος
27. Γκουτρούμ Κ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
28. Δαμιανός Μ., εργολάβος
29. Δευκόπουλος Κ., εργολάβος
30. Δήμας Σ., επιχειρηματίας
31. Διάκος Ε., εργολάβος
32. Δοανίδης Π., εργολάβος
33. Δολτσέτης Ι., εργολάβος
34. Έμκε Ρ., επιχειρηματίας
35. Ευστρατίου Δ., επιχειρηματίας
36. Ζαλώνης Μ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
37. Ζαννέτος Κ., επιχειρηματίας
38. Ζανουδάκης Α., επιχειρηματίας
39. Ζανουδάκης Σ., επιχειρηματίας
40. Ζαντεμίσκωφ χήρα, επιχειρηματίας
41. Ζαχάρωφ Γ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
42. Ζήζηλας Ι., εργολάβος
43. Θεοδωρόπουλος Ε., εργολάβος
44. Ιγγλέσης Γ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
45. Ιωαννίδης Β., εργολάβος
46. Ιωαννίδης Γ., εργολάβος
47. Καβαντζάς Δ., εργολάβος
48. Καββαδίας Κ., επιχειρηματίας
49. Καϊβάνοι Αφοί, εργολάβοι
50. Καλημέρης Β., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
51. Καλιάζης Κ., εργολάβος
52. Καλιαμπέτσος Α. και Σ., εργολάβοι
53. Κάμφωνας Α., επιχειρηματίας
54. Καραγιάννης Κ., επιχειρηματίας
55. Καράσσος Σ., επιχειρηματίας
56. Καρδασιλάρη Υιοί, προμηθευτές Αρχών Κατοχής
57. Κατηφόρης Π., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
58. Κατσίγερας Σ., επιχειρηματίας
59. Κεφάλας Κ., επιχειρηματίας
60. Κεχαγιάς Χ., εργολάβος
61. Κηρύκοι-Αλεξάτος, επιχειρηματίες
62. Κόβερης Ι., επιχειρηματίας
63. Κόκκινος Κ., επιχειρηματίας
64. Κολοβός Γ., επιχειρηματίας
65. Κολοζώφ Α., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
66. Κοραής Σ., επιχειρηματίας
67. Κορωναίος Α., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
68. Κούρηξ Δ., επιχειρηματίας
69. Κουρμούλης Μ., εργολάβος
70. Κουρτ Μ., επιχειρηματίας
71. Κούρτογλου Ι., εργολάβος
72. Κουτσουρόπουλος Λ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
73. Κρανιώτη Αφοί, εργολάβοι
74. Κριεζής Ι., εργολάβος
75. Κρίκος Μ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
76. Κυπαρισσόπουλος Ε., επιχειρηματίας
77. Κυφιώτης Α., εργολάβος
78. Κωστάλας Σ., επιχειρηματίας
79. Λαζαράκης Ανδρ., επιχειρηματίας
80. Λαζαράκης Κ., επιχειρηματίας
81. Λαζαρίδης Π., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
82. Λασκαρίδης Χ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
83. Λιοπυράκης Θ., επιχειρηματίας
84. Λυμπεράκης Μ., εργολάβος
85. Μαθιουδάκης Ι., εργολάβος
86. Μανιάκης Α., εργολάβος
87. Μάνος Α., εργολάβος
88. Μαντζάκας Σ., εργολάβος
89. Ματαραντζής Ι., επιχειρηματίας
90. Μάτσας Α., επιχειρηματίας
91. Μαυράγγελος Μ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
92. Μαύρου Φ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
93. Μεγαλοοικονόμου Λ., επιχειρηματίας
94. Μεϊμαρίδης-Πιρπίρογλου, προμηθευτές Αρχών Κατοχής
95. Μήκας Δ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
96. Μικέλης Ν., εργολάβος
97. Μόσχος Π., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
98. Μπαντζάς Ν., επιχειρηματίας
99. Μπαρμπαγιαννάκης Ι., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
100. Μπαρμπαρής Σ., εργολάβος
101. Μπρούνος Λ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
102. Μωυσόγλου Α., επιχειρηματίας
103. Ναούμ Α., επιχειρηματίας
104. Ναχνικιάν Ζ., εργολάβος
105. Νισίμ Κ., επιχειρηματίας
106. Νταής Α., εργολάβος
107. Ντεκιπέλο Κατάλιτο, εργολάβος
108. Ντιλέρνια Γ., εργολάβος
109. Ξανθόπουλος Α., εργολάβος
110. Ξανθόπουλος Ι., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
111. Ξανθόπουλος Π., εργολάβος
112. Παβεζόπουλος Α., επιχειρηματίας
113. Παπαδάκης Ε., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
114. Παπαδόπουλος Γ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
115. Παπαδόπουλος Κ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
116. Παπαδόπουλος Ο.Ε., επιχειρηματίας
117. Παπανικολάου Π., επιχειρηματίας
118. Παπασταύρου Χ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
119. Παραβάντος Ι., επιχειρηματίας
120. Πασσάς Ι., εργολάβος
121. Περικάρης Εμμ., εργολάβος
122. Πετρίδης Ι., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
123. Πετρίδης Κ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
124. Πετρόπουλος Κ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
125. Πετυχάκης Φ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
126. Πλέσσας Α., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
127. Πλέσσας Κ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
128. Πλέσσας Σπ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
129. Πλέσσας Στ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
130. Πουλάκος Β., επιχειρηματίας
131. Προφέτας Α., επιχειρηματίας
132. Ρεμέντζης Γ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
133. Ρόζενσταϊν-Ροζάκης Λ., επιχειρηματίας
134. Ρουρούλης Σ., επιχειρηματίας
135. Ρούσσος Δ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
136. Σαλαπάτας Α., επιχειρηματίας
137. Σαλαπάτας Β., επιχειρηματίας
138. Σαλαπάτας Σ., επιχειρηματίας
139. Σαλούστρος Π., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
140. Σαραντάκης Ο., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
141. Σαράντης Ι., επιχειρηματίας
142. Σαράντης Ρ., επιχειρηματίας
143. Σαρφάτης Ρ., επιχειρηματίας
144. Σεραφειμίδης-Γεωργακάς, προμηθευτές Αρχών Κατοχής
145. Σκλαβούνος Λ., επιχειρηματίας
146. Σουπίλας Σ., επιχειρηματίας
147. Σοφιανόπουλος Π., εργολάβος
148. Σταματόπουλοι Α., Λ., Θ., Ρ. & Ο., επιχειρηματίες
149. Στασινόπουλοι Ι., Η & Μ., επιχειρηματίες
150. Στίκας Α., επιχειρηματίας
151. Στίπας Π., επιχειρηματίας
152. Συριανάκης Θ., επιχειρηματίας
153. Τερζόγλου Ν., επιχειρηματίας
154. Τολιάς Β., εργολάβος
155. Φερλάτσο Ο., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
156. Φουρναράκης-Ιωαννίδης, εργολάβοι
157. Φώκερ Σ., εργολάβος
158. Χάινε Ε., επιχειρηματίας
159. Χαραλάμπους Μ., εργολάβος
160. Χασαπάκος Χρ., επιχειρηματίας
161. Χατζηνάκος Γ., εργολάβος
162. Χατζηπαναγιώτης Ι., εργολάβος
163. Χόχνετς Φ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής

Δημοσθένης Κούκουνας-etsigiamena.pblogs.gr

Πηγή: lefterianews